شرف نامه نظامي

تو را ملکي آسوده بي داغ و رنج
مکن ناسپاسي در آن مال وگنج

ز من آنچه بر نايدت در مخواه
چنان باش با من که با شاه شاه

در آموختنش راز آن پيشکش
بدان تعبيه شد دل شاه خوش

زره چون در آمد بر شاه روم
فروزنده شد همچو آتش ز موم

متاعي که در سله خويش داشت
بياورد و يک يک فرا پيش داشت

همان گوي را مرد هيئت شناس
به شکل زمين مي نهد در قياس

به يک لحظه مرغان در او تاختند
زمين را ز کنجد بپرداختند

زمين در زمين تا به اقصاي روم
بجوشيد دريا بلرزيد بوم

علف در زمين گشت چون گنج گم
ز نعل ستوران پيگانه سم

ز عالم کسي سر برآرد بلند
که در کار عالم بود هوشمند

فرستاد تا لشگر از هر ديار
روانه شود بر در شهريار

شه از کار دارا و پيگار او
سخن راند و پيچيد در کار او

چه تدبير باشد در اين رسم و راه
کزو کار بر ما نگردد تباه

چنان در دل آيد جهان ديده را
همان زيرکان پسنديده را

کهن باغ را وقت نو کردنست
نوان در حساب درو کردنست

ز خصم تو چون مملکت گشت سير
به خصم افکني پاي در نه دلير

تنوري چنين گرم در بند نان
ره انجام را گرم تر کن عنان

کجا شاه را پاي ما را سر است
دلي کو کز اين داوري بر در است

سکندر چو در حکم آن داوري
ز لشگر کشان يافت آن ياوري

جهان يک نواله ست پيچيده سر
در او گاه حلوا بود گه جگر

زمين گر بضاعت برون آورد
همه خاک در زير خون آورد

چو فرياد را در گلو بست راه
گلو بسته به مرد فرياد خواه

چو در کوي نابخردان دم زني
به ار داستان خرد کم زني

که چون شاه روم آمد آراسته
همش تيغ در دست و هم خواسته

خبر گرم شد در همه مرز و بوم
که آمد برون اژدهائي ز روم