شرف نامه نظامي

در آن معرکه راند شه بارگي
همي بود بر هر دو نظارگي

شگفتي فرومانده شه زان شمار
که در مغز مرغان چه بود آن خمار

که چون در جهان ريزش خون بود
سرانجام اقبال او چون بود

به تدبير بنشست با انجمن
چو سرو سهي در ميان چمن

تو زو بيش در لشگر آراستن
خراج از زبونان توان خواستن

ببيني که روزي هم آزار او
کسادي در آرد به بازار او

دد و دام را شير از آنست شاه
که مهمان نوازست در صيدگاه

تو آن شيرگيري که در وقت جنگ
ز شمشير تو خون شود خاره سنگ

چو با تيغ تو سرکشي ساختند
به جز سر چه در پايت انداختند

همان در حروف خط هندسي
تو غالب تري گر سخن بررسي

به مغلوبم و غالب چو بشتافتيم
در آن فتح غالب تو را يافتيم

چو پيروز بود آن نمونش به فال
در اين هم توان بود پيروز حال

تو نيز ار در آن آينه بنگري
به دست آري آيين اسکندري

چه بنديم دل در جهان سال و ماه
که هم ديو خانست و هم غول راه

از آن گنج کاورد قارون به دست
سرانجام در خاک بين چون نشست

مي ناب در جام شاهنشهي
گهي پر همي کرد و گاهي تهي

به هر نسبتي کامد از بانگ چنگ
سخن شد بسي در نمطهاي تنگ

به هر جرعه مي که شه مي فشاند
مهندس درختي در او مي نشاند

در آن بزم آراسته چون بهشت
گل افشان تر از ماه ارديبهشت

زبوني چه ديدي تو در کار ما
که بردي سر از خط پرگار ما

چنان ديد در قاصد راه سنج
که از جوش دل مغزش آمد به رنج

که را در خرد راي باشد بلند
نگويد سخن هاي ناسودمند

در آن گوهرين گنج بن ناپديد
بدي خايه زر خداي آفريد

سپهر آن بساط کهن در نوشت
بساطي دگر ملک را تازه گشت

تو با آنکه داري چنان توشه اي
رها کن مرا در چنين گوشه اي