شرف نامه نظامي

ز هر سو کشان زنگيي چون نهنگ
به گردن در افسار يا پالهنگ

در آن وادي از زنگيان کس نماند
وگر ماند جز بخش کرکس نماند

گروهي که بر پيل کردند زور
فتادند چون پيله در پاي مور

شه آن وحشيان را که بود از حبش
نفرمود کشتن در آن کشمکش

ز بس غارت آورردن از بهر شاه
غنيمت نگنجيد در عرضگاه

هم از زر کاني هم از لعل و در
بسي چرم و قنطارها کرده پر

به عبرت در آن کشتگان بنگريست
بخنديد پيدا و پنهان گريست

که چندين خلايق در اين داروگير
چرا کشت بايد به شمشير و تير

درين پرده کج سرودي مگوي
در اين خاک شوريده آبي مجوي

بيا ساقي از مي مرا مست کن
چو مي در دهي نقل بر دست کن

برومند باد آن همايون درخت
که در سايه او توان برد رخت

که چون رومي از زنگي آنکين کشيد
سکندر کجا رخش در زين کشيد

چو لختي زمين ز آن طرف در نوشت
ز پهلوي وادي درآمد به دشت

به هر منزلي کو علم برکشيد
در آن منزل آمد عمارت پديد

به گنج و به فرمان در آن ريگ بوم
عمارت بسي کرد بر رسم روم

ز دريا گذر کرد و آمد به روم
جهان نرم در زير مهرش چو موم

نه بر جاي خود پاسخي ساز کرد
در کين پوشيده را باز کرد

در طعنه بر روميان بسته شد
همان رومي از بددلي رسته شد

در اين آسيا دانه بيني بسي
به نوبت درآس افکند هرکسي

جهان بينم از ميل جوينده پر
يکي سوي دريا يکي سوي در

نه بينم کسي را در اين روزگار
که ميلش بود سوي آموزگار

جهان گير در سايه تاج و تخت
نگيرد جهان با تو اين کار سخت

علم بر فلک زن که عالم تراست
به دولت در آويز کان هم تراست

شه از نصرت مصر و تاراج زنگ
به چهره در آورده بود آب و رنگ

گذشت از قضا بر يکي کوهسار
که بود از بسي گونه در وي شکار