شرف نامه نظامي

ارسطوي بيدار دل را بخواند
وزين در بسي قصه با او براند

ز تنين به غور آمده غارها
در او فتنه را روز بازارها

در آن جاي غولان وطن ساختند
چو غولان به هر گوشه مي تاختند

از آيينه پيل و زنگ شتر
صدف را شبه رست بر جاي در

ز پويه که پي بر زمين مي فشرد
در اندام گاو استخوان گشت خرد

نديم سکندر به بي گاه و گاه
محاسب در احکام خورشيد و ماه

به زنگي زبان رهنموني کند
که آهن در آتش زبوني کند

بريدند در طشت زرين سرش
به خون غرقه شد نازنين پيکرش

کساني که بودند با او به راه
شدند آب در ديده نزديک شاه

بغريد کوس از در شهريار
جهان شد ز بانگ جرس بي قرار

در آمد به شورش دم گاو دم
به خمبک زدن خام روئينه خم

زهرين حمله زهراي تيغ
شده آب خون در دل تند ميغ

بدانست سالار لشگر شناس
که در رومي از زنگي آمد هراس

چو لشگر هراسان شود در ستيز
سگالش نسازد مگر بر گريز

گرفتن تني چند زنگي ز راه
گرفتار کردن در اين بارگاه

بفرماي تا مطبخي در نهفت
نهد جفته و آن را کند خاک جفت

بفرمود شه تا دليران روم
نمايند چالش در آن مرز و بوم

دگر زنگيان پيش خسرو به پاي
فرومانده عاجز در آن رسم و راي

چو فرمود خسرو که خوان آورند
بساط خورش در ميان آورند

همه ساق زنگي خورم در شراب
کزان خوش نمک تر نيابم کباب

به غول سيه بانگ برزد خروس
در آمد به غريدن آواز کوس

پلارک چنان تافت از روي تيغ
که در شب ستاره ز تاريک ميغ

دو ابر از دو سو در خروش آمدند
دو درياي آتش به جوش آمدند

مژه چون سنان چشمها چون عقيق
ز خرطوم تا دم در آهن غريق

در آمد چو پيل استخواني به دست
کزو پيل را استخوان مي شکست