شرف نامه نظامي

به گفتار شه مغز را تر کنم
بگفت کان مغز در سر کنم

نظامي چو دولت در ايوان او
شب و روز باد آفرين خوان او

بيا ساقي آن راحت انگيز روح
بده تا صبوحي کنم در صبوح

سخنها که چون گنج آگنده بود
به هر نسختي در پراکنده بود

زبان در زبان گنج پرداختم
از آن جمله سر جمله اي ساختم

در آن پرده کز راستي يافتم
سخن را سر زلف بر تافتم

همان نوبت پاس در صبح و شام
ز نوبتگه او برآورد نام

صليبي خطي در جهان برکشيد
از آن پيش کايد صليبي پديد

دگر باره اين بسته را پاي داد
شتابنده را در سکون جاي داد

جهان را که از غم به راحت کشيد
بدين هندسه در مساحت کشيد

همه چاره اي کرد در کوه و دشت
چو مرگ آمد از مرگ بيچاره گشت

جز اين هر چه در خارش آرد قلم
سبک سنگيي باشد از بيش و کم

سخن را به اندازه اي دار پاس
که باور توان کردنش در قياس

بيا ساقي از خنب دهقان پير
ميي در قدح ريز چون شهد و شير

بيا باغبان خرمي ساز کن
گل آمد در باغ را باز کن

لب غنچه را کايدش بوي شير
ز کام گل سرخ در دم عبير

به نو رستگان چمن باز بين
مکش خط در آن خطه نازنين

سر زلف در عطف دان کشان
ز چهره گل از خنده شکر فشان

سوي مخزن آوردم اول بسيچ
که سستي نکردم در آن کار هيچ

وز آنجا سرا پرده بيرون زدم
در عشق ليلي و مجنون زدم

چو فتح سکندر در آمد به کار
دگرگونه شد گردش روزگار

در اين داستان داوريها بسيست
مرا گوش بر گفته هر کسيست

چه گنجينه ها زير بارش کشند
چه اقبالها در کنارش کشند

در آن هر دو گفتار چستي نبود
گزافه سخن را درستي نبود

که در بزم خاص ملک فيلقوس
بتي بود پاکيزه و نوعروس