شرف نامه نظامي

نخندم بر اندوه کس برق وار
که از برق من در من افتد شرار

پس هيچ پشتي چنان نگذرم
که در پيش رويش خجالت برم

شوم بر درم ريز خود در فشان
کنم سرکشي ليک با سرکشان

ز شاهان گيتي در اين غار ژرف
که را بود چون من حريفي شگرف

پذيرفته از هر فني روشني
جداگانه در هر فني يک فني

کسي را که در گريه آرم چو آب
بخندانمش باز چون آفتاب

چو از ران خود خورد بايد کباب
چه گردم به در يوزه چون آفتاب

نشينم چو سيمرغ در گوشه اي
دهم گوش را از دهن توشه اي

در خانه را چون سپهر بلند
زدم بر جهان قفل و بر خلق بند

ندانم که دور از چه سان ميرود
چه نيک و چه بد در جهان ميرود

يکي مرده شخصم به مردي روان
نه از کارواني و در کاروان

در حاجت از خلق بربسته به
ز درباني آدمي رسته به

در اين مندل خاکي از بيم خون
نيارم سر آوردن از خط برون

ز هر جو که انداختم در خراس
دري باز دادم به جوهر شناس

به دري سفالينه اي سفته گير
سرودي به گرمابه در گفته گير

که چون در کتابت شود جاي گير
نيوشنده را زان بود ناگزير

از آن خسروي مي که در جام اوست
شرف نامه خسروان نام اوست

در آن نامه کان گوهر سفته راند
بسي گفتنيهاي ناگفته ماند

نظامي که در رشته گوهر کشيد
قلم ديده ها را قلم درکشيد

بناسفته دري که در گنج يافت
ترازوي خود را گهر سنج يافت

مشو ناپسنديده را پيش باز
که در پرده کژ نسازند ساز

مگر در گذرهاي انديشه گير
که از باز گفتن بود ناگزير

نرويد گياهي ز مازندران
که صد نوک زوبين نبيني در آن

از آن گل که او تازه دارد نفس
عرق ريزه اي در عراقست و بس

خريدار چون بر در آرد بها
نشايد ره بيع کردن رها