شرف نامه نظامي

چو شايد که جانهاي ما در دمي
برآيد به پيرامن عالمي

هميدون در اين چشم روشن دماغ
ابوبکر شمعست و عثمان چراغ

توئي قفل گنجينه ها را کليد
در نيک و بد کرده بر ما پديد

نظامي که در گنجه شد شهربند
مباد از سلام تو نابهرمند

قراري نه در رقص اعضاي من
سر من شده کرسي پاي من

چو شمع آتش افتاده در باغ من
شده باغ من آتشين داغ من

گدازنده چون موم در آفتاب
به مومي چنين بسته بر ديده خواب

درآمد به من خوابي از جوش مغز
در آن خواب ديدم يکي باغ نغز

چو صبح سعادت برآمد پگاه
شدم زنده چون باد در صبحگاه

دلم با زبان در سخن پروري
چو هاروت و زهره به افسونگري

که دارد دکاني در اين چار سو
که رخنه ندارد ز بسيار سو

شنيد از دبيران دينار سنج
که زر زر کشد در جهان گنج گنج

به زاري نمود از پي زر خروش
بناليد در مرد جوهر فروش

اگر کان گنجي چو نائي بدست
بسي گنج از اينگونه در خاک هست

رياحين ز بستان شود ناپديد
در باغ را کس نجويد کليد

چو پوسيده چوبي که در کنج باغ
فروزنده باشد به شب چون چراغ

در اين ره چو من خوابنيده بسيست
نيارد کسي ياد که آنجا کسيست

چو در خورد گوينده نايد جواب
سخن ياوه کردن نباشد صواب

چه داني که من خود چه فن ميزنم
دهل بر در خويشتن ميزنم

بکاوم به الماس او کان خويش
کنم بسته در جان او جان خويش

زمانه چنين پيشه ها پر دهد
يکي درستاند يکي در دهد

ازين خوي خوش کو سرشت منست
بسي رخنه در کار و کشت منست

ز چندين سخن گو سخن ياد دار
سخن را منم در جهان يادگار

چو برجيس در جنگ هر بدگمان
کمان دارم و برندارم کمان

چو زهره درم در ترازو نهم
ولي چون دهم بي ترازو دهم