شرف نامه نظامي

در اين نيم شب کز تو جويم پناه
به مهتاب فضلم برافروز راه

بلائي که باشم در آن ناصبور
ز من دور دار اي بيداد دور

گرم بشکني ور نهي در نورد
کفي خاک خواهي ز من خواه گرد

پژوهنده را ياوه زان شد کليد
کز اندازه خويشتن در تو ديد

کسي کز تو در تو نظاره کند
ورقهاي بيهوده پاره کند

نظر تا بدين جاست منزل شناس
کزين بگذري در دل آيد هراس

جز اين نيستم چاره اي در سرشت
که سر برنگردانم از سرنوشت

در آن داوريگاه چون تيغ تيز
که هم رستخيز است و هم رسته خيز

ز خود گر چه مرکب برون رانده ام
به راه تو در نيم ره مانده ام

درختي سهي سايه در باغ شرع
زميني به اصل آسماني به فرع

کليد کرم بوده در بند کار
گشاده بدو قفل چندين حصار

ز معراج او در شب ترکتاز
معرج گران فلک را طراز

سرنافه در بيت اقصي گشاد
ز ناف زمين سر به اقصي نهاد

براقي شتابنده زيرش چو برق
ستامش چو خورشيد در نور غرق

نه آهو ولي نافش از مشگ پر
چو دندان آهو برآموده در

در آن پرده کز گردها بود پاک
نشايست شد دامن آلوده خاک

ز خر پشته آسمان در گذشت
زمين و زمان را ورق درنوشت

ز پرتاب تيرش در آن ترکتاز
فلک تير پرتابها مانده باز

در آن راه بيراه از آوارگي
همش بار مانده همش بارگي

چو شد در ره نيستي چرخ زن
برون آمد از هستي خويشتن

در آن دايره گردش راه او
نمود از سر او قدمگاه او

رهي رفت پي زير و بالا دلير
که در دايره نيست بالا و زير

در آن جاي کانديشه ناديده جاي
درود از محمد قبول از خداي

در آن نرگسين حرف کان باغ داشت
مگو زاغ کو مهر ما زاغ داشت

چنان رفته و آمده باز پس
که نايد در انديشه هيچ کس