هفت پيکر نظامي

مصرعي زر و مصرعي از در
تهي از دعوي و ز معني پر

غرض آن شد که چشم از آرايش
در فراخي پذيرد آسايش

هر که اين کان گشاد زر بايد
بلکه در يابد آن که دريابد

وامداري نه کز تهي شکمي
دز روئين بود ز بي در مي

من که در شهر بند کشور خويش
بسته دارم گريز گه پس و پيش

نامه در مرغ نامه بربستم
کو رساند به شاه من رستم

اي فلک بر در تو حلقه به گوش
هم خطا پوش و هم خطائي پوش

اي که در ملک جاودان بادي
ملک با عمر و عمر با شادي

شرف نامه نظامي

جواهر تو بخشي دل سنگ را
تو در روي جوهر کشي رنگ را

چنان برکشيدي و بستي نگار
که به زان نيارد خرد در شمار

خرد تا ابد در نيابد تو را
که تاب خرد بر نتابد تو را

کسي را که قهر تو در سرفکند
به پامردي کس نگردد بلند

چو در لشگر دشمن آري رحيل
به مرغان کشي پيل و اصحاب پيل

مرا در غبار چنين تيره خاک
تو دادي دل روشن و جان پاک

گناه من ار نامدي در شمار
تو را نام کي بودي آمرزگار

چو در نيم شب سر برارم ز خواب
تو را خوانم و ريزم از ديده آب

چو خواهم ز تو روز و شب ياوري
مکن شرمسارم در اين داوري

درين عالم آباد گردد به گنج
در آن عالم آزاد گردد ز رنج

ز تو آيتي در من آموختن
ز من ديو را ديده بر دوختن

تو نيزار شود مهد من در نهفت
خبر ده که جان ماند اگر خاک خفت

همه همرهان تا به در با منند
چون من رفتم اين دوستان دشمنند

توئي آنکه تا من منم با مني
درين در مبادم تهي دامني

سري کان ندارم ازين در دريغ
به ار تاج بخشي بدان سر نه تيغ

به حکمي که آن در ازل رانده اي
نگردد قلم ز آنچه گردانده اي

تو گفتي که هر کس در رنج و تاب
دعائي کند من کنم مستجاب