هفت پيکر نظامي

آنکه او را بر آسمان رختست
در زمين باز جستنش سخت

در زمين جرم و استخوان باشد
و آسماني بر آسمان باشد

خانه خاکدان دو در دارد
تا يکي را برد يکي آرد

اي سه گز خاک و پهني تو گزي
چار خم در دکان رنگرزي

ديده کو در حجاب نور افتد
ز آسمان و فرشته دور افتد

طول و عرض وجود بسيارست
وانچه در غور ماست اين غارست

در وي آهسته رو که تيز هشست
دير گير است ليک زود کشست

گر چه در داوري زبونکش نيست
از حسابش کسي فرامش نيست

در هوائي کزان فسرده شوي
پيش از آن زنده شو که مرده شوي

از جهان پيش ازانکه در گذري
جان ببر تا ز مرگ جان ببري

در دو چيز است رستگاري مرد
آنکه بسيار داد و اندک خورد

هر که در مهتري گذارد گام
زين دو نام آوري برارد نام

در چنين ده کسي دها دارد
که بهي را به از بها دارد

در جهان خاص و عام هر دو بسيست
نه که خاص اين جهان ز بهر کسيست

چه توان دل در آن عمل بستن
کو به عزل تو باشد آبستن

که خورد؟ نوش پاره اي در پيش
کز پي آن نخورد بايد نيش

نيش و نوش جهان که پيش و پسست
دردم و در دم يکي مگسست

نبود در حجاب ظلمت و نور
مهره خر ز مهر عيسي دور

در ذهب دادنش به سائل خويش
زر مصري ز ريگ مکي بيش

تيغش آن کرده در صلابت سنگ
کاتش تيز با تراش خدنگ

ميوه اي دادمت ز باغ ضمير
چرب و شيرين چو انگبين در شير

حقه اي بسته پر ز در دارد
وز عبارت کليد پر دارد

در دران رشته سر گراي بود
که کليدش گره گشاي بود

هر چه در نظم او ز نيک و بدست
همه رمز و اشارت خردست

لطف بسيار دخل اندک خرج
کرده در هر دقيقه درجي درج