هفت پيکر نظامي

چون به شخص ششم رسيد شمار
در سر بخت خود شکست خمار

بنده آن نان به عافيت مي خورد
بر در شاه بندگي مي کرد

گر تو در ملک مي زني قلمي
من به شمشير مي زنم قدمي

کز سر کين وري و بدخوئي
در حق من دعاي بد گوئي

هفت سالم درين خراس افکند
در دو پايم کليد و داس افکند

او مرا در حصار کرده به فن
من بر ايوان او حصار شکن

شاه در بر گرفت زاهد را
شير کافر کش مجاهد را

تا مي پخته يافتن در جام
ديد بايد هزار غوره خام

داد فرمان که تخت بار زنند
بر در بارگاه دار زنند

آن جفا پيشه را که بود وزير
پاي تا سر کشيده در زنجير

همه طومارها بهم در پيخت
داد تا پيک پيش خسرو ريخت

لعل پيوند اين علاقه در
کز گهر کرد گوش گيتي پر

عقل در گنبد دماغ سرش
داد از ين گنبد روان خبرش

در زد آتش به هر يکي ناگاه
معني آن شد که کردش آتشگاه

در چنان صيد و صيد ساختنش
بود بر صيد خويش تاختنش

از پي صيد مي نمود شتاب
در بيابان و جايهاي خراب

بود غاري در آن خرابستان
خوشتر از چاه يخ به تابستان

گور در غار شد روان و دلير
شاه دنبال او گرفته چو شير

اسب در غار ژرف راند سوار
گنج کيخسروي رساند به غار

نه ره آن که در خزند به غار
نه سرباز پس شدن به شکار

شاه جستند و غار مي ديدند
مهره در مغز مار مي ديدند

خسرو پيلتن به نام خداي
کي در اين تنگناي گيرد جاي

بانگي آمد که شاه در غارست
باز گرديد شاه را کارست

گل طلب کرد و خار در بريافت
تا پسر بيش جست کمتر يافت

تا چهل روز خاک مي کندند
در جهان گورکن چنين چندند