هفت پيکر نظامي

گله اي را که کارسازي کرد
در سر کار عشقبازي کرد

چون در آن روزنامه کرد نگاه
روز بر وي چو نامه گشت سياه

ديد سرگشته يک جهان مجروح
نام هر يک نبشته در مشروح

گفته در شرح هاي ماتم و سور
کشتن از شه شفاعت از دستور

چون ز حشمت کنم درش را دور
در شب تيره به نمايد نور

راست روشن درآمد از در کاخ
رفت بر صدرگاه خود گستاخ

شه در او ديد خشمناک و درشت
بانگ برزد چنانکه او را کشت

حق نعمت شناختن در کار
نعمت افزون دهد به نعمت خوار

زين سخن صد هزار چنبر ساخت
همه در گردن وزير انداخت

چون بدان قهرمان در آمد قهر
شه منادي روانه کرد به شهر

تا ستمديدگان در آن فرياد
داد خواهند و شه دهدشان داد

کرد شخص دوم دعاي دراز
در زمين بوس شاه بنده نواز

هرکسي را در آتشي داغيست
من بي چاره را همين باغيست

گفت ازين در گذر بهانه مساز
باغ بفروش و رخت وا پرداز

وز پي آن که در تظلم گاه
اين تظلم نياورم بر شاه

رفتمي گه گهي به دريا بار
سودها ديدمي در آن بسيار

خواند و از من خريد با صد شرم
در بها داشتم بسي آزرم

عوض عقد من که برد از دست
دست و پايم به عقده ها در بست

او ز من گوهر آوريده به چنگ
من ازو در شکنجه مانده چو سنگ

شد سه سال اين زمان که در بندم
روي شه ديده ديد و خرسندم

هيچ را نام کرده کين دهنست
نوش در خنده کين شکر شکنست

شمع را در سراي خويش افروخت
دل پروانه را به آتش سوخت

شده شغلم به کشور آرائي
حلقه در گوش من به مولائي

هيچ درمانده در نماند به بند
تا رهائي ندادمش ز گزند

پنج سال است تا در اين زندان
دورم از خانمان و فرزندان