هفت پيکر نظامي

ماه ايشان در آن درم ريزي
خواجه را کرد ماهي انگيزي

ساعتي بر ببر در افشردند
ناز و نارنج را کرو کردند

خواست تا در ميان جهد گستاخ
مرغش از رخنه مارش از سوراخ

بعد يک ساعت آن دو آهو چشم
کاتش برق بودشان در پشم

خواجه کز مهر ناشکيب آمد
با سهي سرو در عتيب آمد

زلف دلبر گرفت چون چنگش
در بر آورد چون دل تنگش

گرم شد بوسه در دل انگيزي
داد گرمي نشاط را تيزي

خواجه گوشه گرفت از آن غم و درد
رفت در گوشه اي و غم مي خورد

آن دو گوهر که رشته کش بودند
در نشاط و سماع خوش بودند

در دل افتادشان که درد و چراغ
تند بادي رسيده است به باغ

جاي خالي و آنچنان ياري
که کند صبر در چنان کاري

خواجه را در عروق هفت اندام
خون به جوش آمده به جستن کام

خواست تا در به لعل سفته شود
طوق با طاق هر دو جفته شود

چنگ مي زد به چنگ در مي گفت
کارغوان آمد و بهار شکفت

گرچه با تو ز کار خود خجلم
بي توي نيست در حساب دلم

خواجه چون بندگان روغن دزد
در رهش حجره اي گرفته به مزد

در خزيده به جويباري تنگ
زير شمشاد و سرو بيد و خدنگ

در کنارش کشيد و شادي کرد
سرو باگل قران بادي کرد

چون زماني بران نمود درنگ
پرده در گشت و ساخت پرده چنگ

ماند پروانه را در انده نور
تشنه اي گشت از آب حيوان دور

حال پرسيده شد حکايت کرد
آنچه در دوزخ آورد دم سرد

سر زلفش گرفت چون مستان
جست بيغوله اي در آن بستان

بود در کنج باغ جائي دور
ياسمن خرمني چو گنبد نور

ميل در سرمه دان نرفته هنوز
بازيي باز کرد گنبد کوز

روبهي چند بود در بن غار
به هم افتاده از براي شکار