هفت پيکر نظامي

شه که اين مژده اش به گوش رسيد
پاي بي کفش در سراي دويد

دختر خويش را به هوش و به راي
ديد بر تخت در ميان سراي

که شنيدم که در جريده جهد
پادشا را درست باشد عهد

با سري کو به تاج شد در خورد
عهد خود را درست بايد کرد

بر در گنج يافت سلطان دست
مهر آنچش درست بود شکست

خواست دستوريي در آن دستور
که دهد خير چشم مه را نور

شر که همراه بود در سفرش
گشت سر دلش قضاي سرش

وان بتر شد که در چنان تابي
بردي آب ونداديش آبي

شر که در روي خير ديد شناخت
خويشتن زود بر زمين انداخت

گفت زنهار اگرچه بد کردم
در بد من مبين که خود کردم

با من آن کن تو در چنين خطري
کايد از نام چون تو ناموري

تيز خاري که در گلستان بود
از پي چشم زخم بستان بود

زير سروش که پاي در گل بود
به نوا داده هرکه را دل بود

از بناهاي برکشيده به ماه
چشم بد را نبود در وي راه

باغ را بسته ديد در چون سنگ
باغبان خفته بر نوازش چنگ

گرد بر گرد باغ برگرديد
در همه باغ هيچ راه نديد

زان گلي چند بوستان افروز
که در آن بوستان بدند آنروز

دو سمن سينه بلکه سيمين ساق
بر در باغ داشتند يتاق

خواجه در داده تن بدان خواري
از چه از تهمت گنه کاري

هرکه در ملک خود چنين آيد
ملک ازو زود بر زمين آيد

هر زن خوبرو که در شهرست
ديده را از جمال او بهرست

عذر آنرا که با تو بد کرديم
خاک در آبخورد خود کرديم

خواجه ارکان سخن به گوش آمد
شهوت خفته در خروش آمد

ماه و ماهي روانه هردو در آب
ماه تا ماهي اوفتاده به تاب

ماه در آب چون درم ريزد
هر کجا ماهيي است برخيزد