هفت پيکر نظامي

خير فارغ که آب در راهست
بي خبر کاب نيست آن چاهست

در بيابان گرم و راه دراز
هر دو مي تاختند با تک و تاز

خير چون ديد کو ز گوهر بد
دارد آبي در آبگينه خود

گرچه در تاب تشنگي مي سوخت
لب به دندان ز لابه برمي دوخت

تشنه در آب او نظر مي کرد
آب دنداني از جگر مي خورد

داشت با خود دو لعل آتش رنگ
آب دارنده و آبشان در سنگ

اين دو گوهر در آب خويش انداز
گوهرم را به آب خود بنواز

خير در کار خويش خيره بماند
آب چشمي بر آب چشمه فشاند

در چراغ دو چشم او زد تيغ
نامدش کشتن چراغ دريغ

بر پي ناله شد چو ناله شنيد
خسته در خاک و خون جواني ديد

دست و پائي ز درد مي افشاند
در تضرع خداي را مي خواند

گر خراشيده شد سپيدي توز
مقله در پيه مانده بود هنوز

پيه در چشم او نهاد و ببست
وز سر مردمي گرفتش دست

ساقش از بيخ برکشيده دو شاخ
دوريي در ميان هردو فراخ

خير چون شد به خانه در گستاخ
قصه جستجوي گشت فراخ

کرد بر ياد آن گرامي در
خدمت گاو و گوسپند و شتر

تشنه و در برابر آب زلال
تشنه تر زانکه بود اول حال

چون سخن گو سخن به آخر برد
در زد آتش به خيل خانه کرد

گريه کردي از ميان برخاست
هاي هائي فتاد در چپ و راست

گرچه در نافه است مشک نهان
آشکاراست بوي او به جهان

کرد از آن برگها دو انبان پر
تعبيه در ميان بار شتر

بي دوائي که ديد آن بيمار
کشت چندين پزشک در تيمار

اين سخن گشت در ولايت فاش
ليک هر يک به آرزوي معاش

سر خود را به باد برمي داد
در پي خون خويش مي افتاد

در سيم روز چونکه سر برداشت
خورد آن چيزها که درخور داشت