هفت پيکر نظامي

چون ترا ديدم از هنرمندي
در تو دل بسته ام به فرزندي

هرکه پرسد ترا به گردان گوش
در جوابش سخن مگوي و خموش

در چنان خانه معنبر پوش
شد چو باد شمال خانه فروش

شمع بر شمع گشت روي بساط
روي در روي شد سرور و نشاط

در غم آن ترنج طبع گشاي
مانده ماهان ز دور صندل ساي

با چنان لعبتان حور سرشت
بي قيامت در اوفتد به بهشت

زان جواني که در سر افتادش
نامد از پند پير خود يادش

چون جوان جوش در نهاد آرد
پند پيران کجا به ياد آرد

رخ چو سيبي که دلپسند بود
در ميان گلاب و قند بود

تن چو سيماب کاوري در مشت
از لطافت برون رود ز انگشت

چونکه ماهان به ماه در پيچيد
ماه چهره ز شرم سر پيچيد

در برآورد لعبت چين را
گل صد برگ و سرو سيمين را

ز اژدها در گذر که اهرمني
از زمين تا به آسمان دهني

باز کرده لبي چو کام نهنگ
در برآورده ميهمان را تنگ

چنگ در من زدي و دندان هم
تا لبم بوسي و زنخدان هم

خانه در کوچه اي مگير به مزد
که دران کوچه شحنه باشد دزد

ماند ماهان فتاده بر در کاخ
تا بدانگه که روز گشت فراخ

واگهي نه که هرچه ما داريم
در نقاب مه اژدها داريم

بس مبصر که مار مهره خريد
مهره پنداشت مار در سله ديد

بس مغفل در اين خريطه خشک
گره عود يافت نافه مشک

از دل پاک در خداي گريخت
راه مي رفت و خون ز رخ مي ريخت

چونکه سر برگفت در بر خويش
ديد شخصي به شکل و پيکر خويش

هر سوئي کافتاب سر دارد
گل ازرق در او نظر دارد

قصه چون گفت ماه زيبا چهر
در کنارش گرفت شاه به مهر

صدف اين محيط کحلي رنگ
چو برآمود در به کام نهنگ