هفت پيکر نظامي

چون درآمد به نزد ماهان تنگ
پيکري ديد در خزيده به سنگ

چون سوار آن فسانه زو بشنيد
در عجب ماند و پشت دست گزيد

در مغاک افکنند و خون ريزند
چون شود بانگ مرغ بگريزند

بر پيم باد پاي را ميران
در دل خود خداي را مي خوان

عاجز و ياوه گشت زان در غار
بر پر آن پرنده گشت سوار

بر نشسته هزار ديو به ديو
از در و دشت برکشيد غريو

صفق و رقص برکشيده خروش
مغز را در سر آوريده به جوش

همه خرطوم دار و شاخ گراي
گاو و پيلي نموده در يکجاي

کرد ماهان در اسب خويش نظر
تا ز پايش چرا برآمد پر

پاي مي کوفت با هزار شکن
پيچ در پيچ تر ز تاب رسن

او چو خاشاک سايه پرورده
سيلش از کوه پيش در کرده

ماند بي خود در آن ره افتاده
چون کسي خسته بلکه جان داده

چون ز گرمي گرفت مغزش جوش
در تن هوش رفته آمد هوش

چشم ماليد و از زمين برخاست
ساعتي نيک ديد در چپ و راست

آنچنان شد که تير در پرتاب
باز ماند از تکش به گاه شتاب

شد در آن چاهخانه يوسف وار
چون رسن پايش اوفتاده ز کار

چنگ و ناخن نهاد در سوراخ
تنگيش را به چاره کرد فراخ

تاک انگور کج نهاده کلاه
ديده در حکم خود سپيد و سياه

چند سالست تا در اين باغم
از شبيخون دزد پي داغم

پيشم آمد هزار ديو کده
در يکي صد هزار ديو و دده

اين کشيد آن فکند و آنم زد
دده و ديو هر دو بد در بد

تيرگي را ز روشني است کليد
در سياهي سپيد شايد ديد

راست خواني کنند و کج بازند
دست گيرند و در چه اندازند

وين چنين ديو در جهان چندند
کابلهند و بر ابلهان خندند

ملک من شد دران خلافي نيست
در گلي نيست کاعترافي نيست