هفت پيکر نظامي

بر سر در نهاد مهره خرد
داد تا آنکه آوريد ببرد

مهربانش چو مهره با در ديد
مهر بر لب نهاد وخوش خنديد

همسري يافتم که همسر او
نيست کس در ديار و کشور او

در نمودار آن دو لؤلؤ ناب
عمر گفتم دو روزه شد درياب

گفتم اين عمر شهوت آلوده
چون در و چون شکر بهم سوده

او که شيري در آن ميان انداخت
تا يکي ماند و ديگري بگداخت

گفت شکر که با در آميزد
به يکي قطره شير برخيزد

مهره ازرق آوريد به دست
وز پي چشم بد در ايشان بست

در شکر ريز سور او بنشست
زهره را با سهيل کابين بست

آخر الماس يافت بر در دست
باز بر سينه تذرو نشست

دست بر سرخ گل کشد دراز
در کنارش گرفت و خفت به ناز

هم در آن باغ دل گرو کردند
خرمي تازه عيش نو کردند

چون رسيدم به شهر بيگه بود
شهر در بسته خانه بيره بود

هم در آن کاروانسراي برون
بر دم آن بار مهر کرده درون

نيز ممکن بود که در شب داج
نيمه سودي نهان کنيم از باج

در گشادند باغ را ز نهفت
چون کسي شان نديد هيچ نگفت

هردو در پويه گشته باد خرام
تا ز شب رفت يک دو پاس تمام

او که در رهبري مرا يارست
راه دانست و نيز هشيارست

همچنان مي شدند در تک و تاب
پس رو آهسته پيشرو به شتاب

گرچه طاقت نماند در پايش
هم به رفتن پذيره شد رايش

بي خود افتاد بر در غاري
هر گياهي به چشم او ماري

او در آن ديوخانه رفته ز هوش
کامد آواز آدميش به گوش

باز ماهان در اوفتاد ز پاي
چون فرو ماندگان بماند به جاي

گشت ماهان در آن گريوه تنگ
کوه بر کوه ديد جاي پلنگ

در مغاکي خزيد و لختي خفت
روي خويش از روند کان نهفت