هفت پيکر نظامي

گر دلم زين هوس به در نشود
سر شود وين هوس ز سر نشود

هرکه در کار سخت گير شود
نظم کارش خلل پذير شود

آب در ديده زآن نظاره گذشت
نطع با تيغ ديد و سر با طشت

کبر ازآن کار بر کناره نهاد
روي در جستجوي چاره نهاد

زد به فتراک او چو سوسن دست
خدمتش را چو گل ميان در بست

وان طلسمي که بست بر ره خويش
وان فکندن هزار سر در پيش

جمله در پيش فيلسوف کهن
گفت و پنهان نداشت هيچ سخن

فيلسوف از حسابهاي نهفت
هرچه در خورد بود با او گفت

يا ز سرها گشايم اين چنبر
يا سر خويشتن کنم در سر

چون بدين شغل جامه در خون زد
تيغ برداشت خيمه بيرون زد

همت کارگر دران در بست
کو بدان کار زود يابد دست

چون صدا رخنه را کليد آمد
از سر رخنه در پديد آمد

چون گشادي طلسم را ز نخست
در گنجينه يافتي به درست

چون به شهر آمد از حصار بلند
از در شهر برکشيد پرند

در نوشت و به چاکري بسپرد
آفرين زنده گشت و آفت مرد

جمله سرها که بود بر در شهر
از رسنها فرو گرفت به قهر

شاه را در زمان تباه کنيم
بر خود او را امير و شاه کنيم

خوان زرين نهاده شد در کاخ
تنگ شد بارگه ز برگ فراخ

زان جوهر که بود در خور آن
سه ديگر نهاد بر سر آن

قبضه واري شکر بران افزود
آن در و آن شکر به يکجا سود

مرد بخرد ستد ز دست کنيز
پس در انگشت کرد و داشت عزيز

باز پس شد کنيز حور نژاد
در يکتا به لعل يکتا داد

بانو آن در نهاد بر کف دست
عقد خود را ز يک دگر بگسست

هردو در رشته اي کشيد بهم
اين و آن چون؟ يکي نه بيش و نه کم

شد پرستنده در به دريا داد
بلکه خورشيد را ثريا داد