هفت پيکر نظامي

چون نکردم طمع چو بوالهوسان
در حريم جمال و مال کسان

سبزپوشي به از علامت زرد
سبزي آمد به سرو بن در خورد

قصه چون گفت ماه بزم آراي
شه در آغوش خويش کردش جاي

سرخ در سرخ زيوري بر ساخت
صبحگه سوي سرخ گنبد تاخت

دانش آموخته ز هر نسقي
در نبشته ز هر فني ورقي

آنکه در دور خويش طاق بود
سوي جفتش کي اتفاق بود

چون شد آوازه در جهان مشهور
کامداست از بهشت رضوان حور

پدر از جستجوي ناموران
کان صنم را رضا نديد در آن

جست کوهي در آن ديار بلند
دور چون دور آسمان ز گزند

نيز چون در حصار باشد گنج
پاسبان را ز دزد نايد رنج

چون بدان محکمي حصاري بست
رفت و چون گنج در حصار نشست

گنج او چون در استواري شد
نام او بانوي حصاري شد

او در آن دز چو بانوي سقلاب
هيچ دز بانو آن نديده به خواب

در همه کاري آن هنر پيشه
چاره گر بود و چابک انديشه

چون شکيبنده شد در آن باره
دل ز مردم بريد يکباره

کرد در راه آن حصار بلند
از سر زيرکي طلسمي چند

از طلسمي بدو رسيدي تيغ
ماه عمرش نهان شدي در ميغ

چون در آن برج شهربندي يافت
برج از آن ماه بهره مندي يافت

بر در شهر بست پيکر ماه
تا درو عاشقان کنند نگاه

هرکه در راه او نهادي گام
گشتي از زخم تيغ دشمن کام

از سر بي خودي و بيرائي
در سر کار شد به رسوائي

بي مرادي کزو ميسر شد
چند برناي خوب در سر شد

تا ز بس سر که شد بريده به قهر
کله بر کله بسته شد در شهر

ديد يک نوش نامه بر در شهر
گرد او صد هزار شيشه زهر

زين هوسنامه گر به دارم دست
آورد در تنم شکيب شکست