هفت پيکر نظامي

من و تو زآنچه در نهان داريم
به همه کس ظن آنچنان داريم

چون بران آب سفره بگشادند
نان بخوردند و آب در دادند

آبي الحق به تشنگان در خورد
روشن و خوشگوار و صافي و سرد

تا در اين آب خوشگوار شوم
شويم اندام و بي غبار شوم

بشر گفت اي سليم دل برخيز
در چنين خم مباش رنگ آميز

آب او خورده با دل انگيزي
چرک تن را چرا در او ريزي

جامه بر کند و جمله بر هم بست
خويشتن گرد کرد و در خم جست

ز آب خوردن تنش به تاب افتاد
عاقبت غرقه شد در آب افتاد

آب را چرک او کند به درنگ
وانگهي در سفال دارد سنگ

طرفه در ماند کاين چه شايد بود
چوبي از شاخ آن درخت ربود

چون مساحت گران دريائي
زد در آن خم به آب پيمائي

برکشيد آن غريق را به شتاب
در چه خاک بردش از چه آب

چون در انباشتش به خاک و به سنگ
بر سرينش نشست با دل تنگ

وانکه گفتي ز هفت چرخ بلند
غيب را سر در آورم به کمند

هرچه در آب آن خم افکنديم
آتش اندر خم خود آگنديم

رهروي در گرفت و راه نوشت
سوي شهر آمد از کرانه دشت

آن به هم صحبتي رسيدن او
در هنرها سخن شنيدن او

وان شدن چون محيط موج زنش
عاقبت ماندن آب در دهنش

جيفه اي کاب شسته بودش پاک
در سپردم به گنج خانه خاک

که کند هرگز اين جوانمردي
که تو در حق بي کسان کردي

نيک مرد آن رود که در کارش
رخنه نارد فريب دينارش

چون خدا دفع کردش از سر من
رفت غوغاي محنت از در من

نعره اي زد چنانکه رفت از هوش
حلقه در گوش يار حلقه به گوش

وين که بيني نه مهر امروزست
دير باشد که در من اين سوزست

که فلان روز در فلان ره تنگ
برقعت را ربود باد از چنگ