هفت پيکر نظامي

کشتنم را چه در خورد ماري
گر کشي هم به تيغ خود باري

شه چو اين داستان شنيد تمام
در کنارش گرفت و خفت به کام

شد برافروخته چو سبز چراغ
سبز در سبز چون فرشته باغ

تاج را سربلندي از سر تست
بخت را پايگاهي از در تست

گفت شخصي عزيز بود به روم
خوب و خوشدل چو انگبين در موم

هرچه بايد در آدمي ز هنر
داشت آن جمله نيکوي بر سر

مي خراميد روزي از سر ناز
در رهي خالي از نشيب و فراز

چشم چون نرگسي که خفته بود
فتنه در خواب او نهفته بود

در خداوند خود گريخت ز بيم
کرد خود را به حکم او تسليم

يک تنم بهتر از دوازده تن
يک فني بوده در دوازده فن

از فلک نيز و آنچه هست در او
آگهم نارسيده دست بر او

چون به افسون در آتش آرم نعل
کهربا را کنم به گوهر لعل

سنگ از اکسير من گهر گردد
خاک در دست من به زر گردد

نيست در هيچ دانش آبادي
فحل و داناتر از من استادي

ابري از کوه بردميد سياه
چون مليخا در ابر کرد نگاه

گفت در دست حکمت آر عنان
چند گوئي حديث پير زنان

ابر چون سيل هولناک آرد
کوه را سيل در مغاک آرد

من نه کز سر کار بي خبرم
در همه علمي از تو بيشترم

ما که در پرده ره نمي دانيم
نقش بيرون پرده مي خوانيم

در بيابان گرم و بي آبي
مغزشان تافته ز بي خوابي

سبزه در زير او چو سبز حرير
ديده از ديدنش نشاط پذير

تا نگردد به صدمه اي به دو نيم
در زمين آکنيده اند ز بيم

آب اين خم که در نشاخته اند
از پي دام صيد ساخته اند

تا چو غرم و گوزن و آهو و گور
در بيابان خورند طعمه شور

مرد صياد راه بسته بود
با کمان در کمين نشسته بود