هفت پيکر نظامي

او چنين و تو آنچنان بگذار
سازگاري کجا بود در کار

هرکه طبعت بدو شود خشنود
بي بها در حرم فرستش زود

جز پريچهره آن کنيز نخست
در دلش هيچ نقش مهر نرست

ماند حيران در آنکه چون سازد
نرد با خام دست چون بازد

سيم در پاي سيم ساق کشيد
گنبد سيم را به سيم خريد

بود چون غنچه مهربان در پوست
آشکارا ستيز و پنهان دوست

جز در خفت و خيز کان دربست
هيچ خدمت رها نکرد از دست

قلعه آن در آب کرده حصار
وآتش منجنيق اين بر کار

گفت وقتي چو زهره در تسديس
با سليمان نشسته بد بلقيس

چونکه جبريل گشت هم نفسش
باز گفت آنچه بود در هوسش

چون پري ديد در پري زاده
ديد دستي به راستي داده

راست گفتن چو در حريم خداي
آفت از دست برد و رنج از پاي

من گرفتم که مي خورم جگري
در تو از دور مي کنم نظري

بر کشد بر فلک به نعمت و ناز
بفکند در زمين به خواري باز

همه در بند کار خود بودند
نيک پيش آمدند و بد بودند

زن چو زر ديد چون ترازوي زر
به جوي با جوي در آرد سر

نار کز نار دانه گردد پر
پخته لعل و نپخته باشد در

از پرستندگان من در کس
جز خود آراستن نديدم و بس

در تو ديدم به شرط خدمت خويش
که زمان تا زمان نمودي بيش

شاه از اين چند نکته هاي شگفت
کرد بر کار و هيچ در نگرفت

شاه با او تکلفي در ساخت
به تکلف گرفته اي مي باخت

وقت بازي در آن فکندي شست
وقت حاجت بدين کشيدي دست

در گمان آمدش که اين چه فنست
اصل طوفان تنور پيرزنست

ساکني پيشه کرد و صبر نمود
صبر در عاشقي ندارد سود

گيرم از من نخورده گشتي سير
به چه انداختيم در دم شير