ديوان فيض کاشاني

بلبلانت در ترنم آمدند
جلوه کن اي گل بيخار هي

ز روي لطف در غمخانه هجر
براي جان مشتاقان درآئي

ناله بيهده تا چند توان
کو در اين باديه فريادرسي

ديدار بکس نمي نمائي
اي در همه جا عيان کجائي

بپايت جان برافشانم ز شادي
گرم در کلبه احزان درآئي

آتش عشقت بجانم در گرفت
سوختم يکبار جستم از خودي

قايم بتو تا ابد نکوئي
در ظل تو مستدام خوبي

از گلشن عشق يار بوئي نوزيد
در زهدستان چريده معذوري

ديوان اشعار منصور حلاج

در کشتنم ار بود رضايش
کردم سر خويشتن فدايش

براي اقتباس نور بگذر
ز رخت خويش در وادي ايمن

اگر مرد رهي دست ارادت
بدامان شه آفاق در زن

نرخ در و قيمت گوهر شکست
ديده گوهرفشان عاشقان

در وفاداري نخواهي يافتن
چون حسين اندر ميان عاشقان

دريغا در فراق روي آن گل
خزان شد نوبهار زندگاني

مهوشان پيش طاق ابرويش
دعوي حسن در نهاده بطاق

در هواي هويت ار بپري
جان جولان ز لامکان بيني

ما که دردي کشان خماريم
جام جم در نظر نميآريم

گشته در فکر دوست مستغرق
وز دو عالم فراغتي داريم

ور در آتش رويم همچو خليل
با خيالش درون گلزاريم

در وفايت طمع نمي بنديم
شکر کاندر خور جفاي توايم

چون بعشقند عاشقان زنده
ما نميريم در زمانه عشق

بر در عشق مستقيم بمان
تا ترا عاقبت شود محمود

در خرابات عشق مستانند
که دو عالم بهيچ نستانند

آنکه جان در ره نياز دهد
لذت ناز دلربا داند

گه ز هجران يار ميسوزيم
گاه در روي دوست حيرانيم

عشق شاه است در ممالک جان
ما بجانش مطيع فرمانيم

نيست پوشيده آفتاب رخش
ديده اي جوي در خور ديدار

سوخت از آه جان سوختگان
آتشي در زده بخرمن دل

خلفي صدق از خليفه حق
در خلافت سراي آدم نيست

در ره عشق اگر گدا گردي
دولت قرب پادشا يابي

خرقه کانرا بخون نمي شويند
در ره عاشقي نمازي نيست

ميدان که کناره نيست پيدا
در لجه بيکرانه عشق

گر سر طلبي بصدق درنه
سر بر در آستانه عشق

اي از تو پر آفتاب خانه
بگشاي در شرابخانه

تا چند در انتظار باشيم
از بهر علاج جان مخمور

چون ترک وجود خويش گوئي
بيني همه آرزو در آغوش

ما توبه زهد را شکستيم
در ميکده مغان نشستيم

ساقي ز شرابخانه عشق
در ده قدحي که نيم مستيم

مائيم و حيواة جاوداني
جان در قدمش اگر سپاريم

در مجلس دوستان محرم
هر لحظه برسم دوست کاني

مائيم خزانه معاني
در صورت اگر چه بي نوائيم

زماني در پس ظل خيالات
چو خفته بسته بيزار گشتم

شب دوشينه در خمخانه عشق
ز درد درد ميدادي عقارم

چگونه برنخيزم از سر عقل
چو در خمخانه عشقت نشستم

دوست در خانه بي حجاب نشست
عينوالحافظين عند الباب

قلب در بوته بلا بگداز
گر سر علم کيميا داري

در مقاميکه عشق بازانند
عقل را دانش و کفايت نيست

در دلهاي ما بعالم غيب
تو برحمت گشاي اي فتاح

نقش ديدار دوست در ما بين
زانکه آئينه لقا مائيم

در اقاليم اجتبا امروز
صاحب رايت و لوا مائيم