هفت پيکر نظامي

در تمنا که چون شب آيد باز
مي خورم با بتان چين و طراز

چندگاه اين چنين برود و به مي
هر شبم عيش بود پي در پي

چون در آن نعمتم نبود سپاس
حق نعمت زياده شد ز قياس

آمد آن ماه آفتاب نشان
در بر افکنده زلف مشک فشان

چون ز خوانريزه خورده شد روزي
مي در آمد به مجلس افروزي

لرز لرزان چو دزد گنج پرست
در کمرگاه او کشيدم دست

نعلک گوش را چو کردي ساز
نعل در آتشم فکندي باز

دست چون دارمت که در دستي
اندهي نيستم چو تو هستي

وگر از بيد بوي عود آيد
از من اينکار در وجود آيد

گر چنين کرده اي شبت بيش است
اين چنين شب هزار در پيش است

صدهزار آدمي در اين غم مرد
که سوي گنج راه داند برد

در گنجينه را گرفتم زود
تا کنم لعل را عقيق آمود

در صبوري بدان نواله نوش
مهل مي خواست من نکردم گوش

او همي گفت و من چو دشنه تيز
در کمر کرده دست کور آويز

چون گشادم بر آنچه داري راي
در برم گير و ديده را بگشاي

چونکه سوي عروس خود ديدم
خويشتن را در آن سبد ديدم

آنکه از من کناره کرد و گريخت
در کنارم گرفت و عذر انگيخت

در سياهي شکوه دارد ماه
چتر سلطان از آن کنند سياه

شه بر آن گفته آفرينها گفت
در کنارش گرفت و شاد بخفت

زر فشانان به زرد گنبد شد
تا يکي خوشدليش در صد شد

خرمي را در او نهاد بنا
به نشاط مي و نواي غنا

خواست تا سازد از غنا سازي
در چنان گنبدي خوش آوازي

از هنر هرچه در شمار آيد
وان هنرمند را به کار آيد

هر کنيزي که شه خريدي زود
پيره زن در گزاف ديدي سود

رفت و آورد و شاه در همه ديد
با فروشنده کرد گفت و شنيد