هفت پيکر نظامي

زان سياست که جان رسيد به ناف
ديده در کار ماند زهره شکاف

مرغي آمد نشست چون کوهي
کامدم زو به دل در اندوهي

از بزرگي که بود سرتاپاي
ميل گفتي در اوفتاده ز جاي

به که در پاي مرغ پيچم دست
زين خطر گه بدين توانم رست

آن پريزاده در زمان برخاست
چون پري مي پريد از چپ و راست

مطرب آمد روانه شد ساقي
شد طرب را بهانه در باقي

رقص ميدان گشاد و دايره بست
پر در آمد به پاي و پويه به دست

چونکه ديدم به مهر خود رايش
اوفتادم چو زلف در پايش

گرم گشتم چنانکه گردد مست
يار در دست و رفته کار از دست

تا بود در تو ساکني بر جاي
زلف کش گاز گير و بوسه رباي

ماه بخشيده دست من بگرفت
من در آن ماه روي مانده شگفت

تا رسيدم به بارگاهي چست
در نشد تا مرا نبرد نخست

چون در آن قصر تنگ بار شديم
چون بم و زير سازگار شديم

بود تا گاه روز در بر من
پر ز کافور و مشک بستر من

خويشتن را به آب گل شستم
در کلاه و کمر چو گل رستم

سر نهادم خمار مي در سر
بر گل خشک با گلاله تر

خلوتي آنچنان و ياري نغز
تابم از دل در اوفتاد به مغز

دست بردم چو زلف در کمرش
درکشيدم چو عاشقان به برش

گر قناعت کني به شکر و قند
گاز مي گير و بوسه در مي بند

خاکيي را بگير کابي برد
آب جوئي در آب جوئي مرد

گر جز اينست کار تا خيزم
خاک در چشم آرزو ريزم

پاسخم داد کامشبي خوش باش
نعل شبديز گو در آتش باش

کام دل هست و کامراني هست
در خيانت گري چه آري دست

باز تب کرده را در آمد تاب
رغبتم تازه شد به بوس و شراب

چون دگرباره ترک دلکش من
در جگر ديد جوش آتش من