هفت پيکر نظامي

اين سخن گفت شاه و گشت خموش
زان هوس در دماغش آمد جوش

در گرفت اين سخن به شاه جهان
کاگهي داشت از حساب نهان

شد در آن باره فلک پيوند
باره اي ديد بر سپهر بلند

گنبدي کو ز قسم کيوان بود
در سياهي چو مشک پنهان بود

روز تا روز شاه فرخ بخت
در سراي دگر نهادي رخت

چونکه بهرام شد نشاط پرست
ديده در نقش هفت پيکر بست

گفت و از شرم در زمين مي ديد
آنچه زان کس نگفت و کس نشنيد

آمدي در سراي ما هر ماه
سر به سر کسوتش حرير سياه

بازجستند کز چه ترس و چه بيم
در سوادي تو اي سبيکه سيم

چون گل باغ بود مهمان دوست
خنده مي زد چو سرخ گل در پوست

در سياهي چو آب حيوان زيست
کس نگفتش که اين سياهي چيست

با وي از هيچ لابه در نگرفت
پرده از روي کار بر نگرفت

مردماني همه به صورت ماه
همه چون ماه در پرند سياه

آنچه در سر نبشت آن سلبست
گرچه ناخوانده قصه اي عجبست

اين سخن گفت و رخت بر خر بست
آرزوي مرا در اندر بست

پيکر هريکي سپيد چو شير
همه در جامه سياه چو قير

در سرائي فرو نهادم رخت
بر نهادم ز جامه تخت به تخت

اولم خوان نهاد و خورد آورد
خدمتي خوب در نورد آورد

جان يکي دارم ار هزار بود
هم در اين کفه کم عيار بود

در ترازوي مرد با فرهنگ
اين محقر چه وزن دارد و سنگ

مرد کاگه نبد ز نازش من
در خجالت شد از نوازش من

بسته کرده رسن در آن پرگار
اژدهائي به گرد سله مار

چون تنم در سبد نوا بگرفت
سبدم مرغ شد هوا بگرفت

آن رسن کش به ليميا سازي
من بيچاره در رسن بازي

زير و بالا چو در جهان ديدم
خويشتن را بر آسمان ديدم