هفت پيکر نظامي

هيچکس با تو تاجور نشدند
همه در سر شدند و سر نشدند

گه در ابروي هند چين فکند
گه به هندي سپاه چين شکند

در مصافي چنين به چندان مرد
آنچه او کرد کس نيارد کرد

لخت بر هر سري که سخت کند
چون در طارمش دو لخت کند

هم زمين در پناه سايه او
هم فلک زير تخت پايه او

حمل داران در آمدند به کار
حمل بر حمل ساختند نثار

به فراغت به کام دل بنشست
دشمنان زير پاي و مي در دست

وانگهي ترکتاز کرد به روم
در فکند آتشي دران بر و بوم

دخت او نيز در کنار آورد
زيرکي بين که چو به کار آورد

قاصدش رفت و خواست از خوارزم
دختر خوب روي در خور بزم

چون ز کشور خداي هفت اقليم
هفت لعبت ستد چو در يتيم

بانگ دزديده بلبلان را زاغ
بانگ دزدي در آوريده به باغ

کيميا کاري جهان دو رنگ
لعل آتش نهفته در دل سنگ

در چنين فصل تاب خانه شاه
داشته طبع چار فصل نگاه

آن سيه رنگ و اين عقيق صفات
کان ياقوت بود در ظلمات

نو عروسي شراره زيور او
عنبرينه ز کال در بر او

زردي شعله در بخار گياه
گنج زر بود زير مار سياه

باده در جام آبگينه گهر
راست چون آب خشک و آتش تر

مغزها در سماع گرم شده
دل ز گرمي چو موم نرم شده

کاشکي چاره اي در آن بودي
که ز ما چشم بدنهان بودي

دور کرد آن دم از در آن دمه را
دلپسند آمد آن سخن همه را

از طبيعي و هندسي و نجوم
همه در دست او چو مهره موم

تا بود در نشاط خانه خاک
ز اختران فلک ندارد باک

هست هر کشوري به رکن و اساس
در شمار ستاره اي به قياس

در چنان روزهاي بزم افروز
عيش سازد به گنبدي هر روز