هفت پيکر نظامي

در جهان کيست کو به زور و به راي
از رواقش برد به زير سراي

شاه تشنيع ترک خود بشناخت
هندوي کرد و پيش او در تاخت

در کنارش گرفت و عذر انگيخت
وآن گل از نرگس آب گل مي ريخت

اي مرا کشته در جدائي خويش
زنده کرده به آشنائي خويش

غمت از من نماند هيچ به جاي
کوه را غم در آورد از پاي

شه چو بر گوش گور در نخجير
آن سم سخت را بدوخت به تير

من که بودم در آن پسند صبور
چشم بد را ز شاه کردم دور

شاه را آن سخن چنان بگرفت
کز دلش در ميان جان بگرفت

خواند سرهنگ را و خوشدل کرد
دست در گردنش حمايل کرد

موبدان را به شرط پيش آورد
ماه را در نکاح خويش آورد

با حريفان به مي در افتاده است
حاصلش باد و خوردنش باده است

تيغ اگر بايدت در او آريم
ورنه بندش کنيم و بسپاريم

در جهان گرم شد که شاه جهان
روي کرد از سپاه و ملک نهان

هريکي ديده و آزموده به جنگ
بر زمين اژدها در آب نهنگ

در شبي تيره کز سيه کاري
کرد با چشمها سيه ماري

در دليران چين گشاد عنان
جمله بر گه به تيغ و گه بسنان

تير مار جهنده در پيکار
بد بود چون جهنده باشد مار

شاه بهرام در ميان مصاف
نوک تيرش چو موي موي شکاف

همه را در بهانه گاه گريز
تيغها کند گشت و تکها تيز

شاه را در ظفر قوي شد دست
قلب و داراي قلب را بشکست

هرکسي پيش او زمين مي رفت
در خور فتح آفرين مي گفت

در به دامن فشاند و زر به کلاه
بر سر موبدان آتشگاه

همه در زير تخت پايه شاه
صف کشيدند چون ستاره و ماه

شير در وقت خنده خون ريزد
کيست کز پيل مست نگريزد

دوستان را چو در مي آويزم
گنج قارون ز آستين ريزم