هفت پيکر نظامي

بعد ازين روي در بهي دارم
دل ز هر غفلتي تهي دارم

در خطاي کسي نظر نکنم
طمع مال و قصد سر نکنم

ناورم رخنه در خزينه کس
دل دشمن کنم هزينه و بس

ملک با تو به اختياري نيست
در جهان جز تو تاجداري نيست

موبدان گر نوند و گر کهنند
همه از يک زبان در اين سخنند

ليک ما بندگان در اين بنديم
که گرفتار عهد و سوگنديم

که نخواهيم تاج بي سر او
بر نتابيم چهره از در او

تا در آيين خود خجل نشويم
نشکند عهد و تنگدل نشويم

تاج شاهان ز سر به زير نهند
در ميان دو شرزه شير نهند

به که زنده شوم ز تخت به زير
تا شوم کشته در ميان دو شير

در خور تخت و آفرين باشد
ليک هيهات اگر چنين باشد

شير داري ازان ميانه دلير
تاج بنهاد در ميان دو شير

تاج زر در ميان شير سياه
چون به کام دو اژدها يک ماه

از بسي لعل ريخت با در
کشتي بخت شد چو دريا پر

کمر هفت چشمه را در بست
بر سر تخت هفت پايه نشست

رسم انصاف در جهان آورد
عدل را سر بر آسمان آورد

کارداران ز حمل کشور او
حمل ها ريختند بر در او

او چو در کار مملکت پرداخت
هرکسي را به قدر پايه نواخت

نفس از عاشقي برون نزدي
عشق را در زدي و چون نزدي

باز گفتند قصه با بهرام
که در آفاق تنگيي است تمام

با توانگر به نرخ در سازند
بي درم را دهند و بنوازند

تا در ايام او ز بي خوردي
کس نميرد زهي جوانمردي

آنچه از دانه بود در بارش
هر کسي مي کشيد از انبارش

روي از آن رنج در خداي آورد
عذر تقصير خود به جاي آورد

گر ز تنگي تني ز جانوران
مرد، جرمي مرا نبود در آن