هفت پيکر نظامي

در يکي حلقه حمايل بست
کرده اين هفت پيکر از يک دست

در ميان پيکري نگاشته نغز
کان همه پوست بود وين همه مغز

چون سهي سرو برفراخته سر
زده در سيم تاج تا به کمر

مهر آن دختران زيباروي
در دلش جاي کرده موي به موي

گفت اگر بشنوم که هيچکسي
قفل ازين در جدا کند نفسي

هم در اين خانه خون او ريزم
سرش از گردنش درآويزم

در همه خيل خانه از زن و مرد
سوي آن خانه کس نگاه نکرد

وقت وقتي که شاه گشتي مست
سوي آن در شدي کليد به دست

مانده چون تشنه اي برابر آب
به تمناي آن شدي در خواب

به شکار و به مي شتابنده
در يمن چون سهيل تابنده

دور چون در نبشت روزي چند
بازيي نو نمود چرخ بلند

گفت هر کس در او نظر نکنيم
وز پدر مردنش خبر نکنيم

تيغ بر دشمنان دراز کند
در پيکار و کينه باز کند

بر طلب کردن کلاه کيان
کينه را در گشاد و بست ميان

از يمن تا عدن ز روي شمار
در هم افتاد صدهزار سوار

در روارو فتاد موکب شاه
نم به ماهي رسيد و گرد به ماه

ناله کرناي و روئين خم
در جگر کرده زهره ها را گم

من که هستم در اصل کسري نام
کسر چون گيرم از خصومت خام

شب و شبگير در شکار و شراب
گاه با خورد خوش گهي با خواب

نه چو من روز و شب ز شادي دور
از پي کار خلق در رنجور

اي خنک جان عيش پرور تو
کز چنين فتنه دور شد در تو

کس بر اين تخمه آفرين نکند
تخم کاري در اين زمين نکند

کانچه در نامه کاتبان راندند
گوش کردم چو نامه بر خواندند

من که در پيش من چه خاک و چه سيم
سر فرو ناورم به هفت اقليم

هست بسيار فرق در رگ و پوست
از خدا دوست تا خدائي دوست