هفت پيکر نظامي

کان نو کن زرنج خويش مرنج
باز کن بر جهانيان در گنج

خود زر ده دهي به چنگ آمد
در ز دريا گهر ز سنگ آمد

طالعش حوت و مشتري در حوت
زهره با او چو لعل با ياقوت

تا در آن اوج برکشد پرو بال
پرورش يابد از نسيم شمال

در هواي لطيف جاي کند
خواب و آرام جان فزاي کند

کانچنان دز در آن ديار نبود
وآنچه بد جز همان به کار نبود

تا به نعمان خبر رسيد درست
کانچنان پيشه ور که در خور تست

کرده چندين بنا به مصر و به شام
هر يکي در نهاد خويش تمام

چونکه سمنار سوي نعمان رفت
رغبت کار شد يکي در هفت

آفتاب ار بر او فکندي نور
ديده را در عصابه بستي حور

در شبانروزي از شتاب و درنگ
چون عروسان برآمدي به سه رنگ

با هوا در نقاب يک رنگي
گاه رومي نمود و گه زنگي

بيشتر زانکه در شمار آيد
تا دگر وقت ها به کار آيد

بيشتر بردمي در اينجا رنج
تا به من شاه بيش دادي گنج

وانکه پيچد در او به صد ياري
بيخ و بارش کند به صد خواري

يمن از نقش او که نامي شد
در جهان چون ارم گرامي شد

گفت کايزد شناختن به درست
خوشتر از هرچه در ولايت تست

چونکه نعمان شد از رواق به زير
در بيابان نهاد روي چو شير

منذر آن شاه با مهارت و مهر
آيتي بود در شمار سپهر

در سلاح و سواري و تک و تاز
گوي برد از سپهر چوگان باز

وآنچه او هم نديد در پرتاب
دولتش زد بر آنچه ديد صواب

پدري و برادري بگذار
آن رهي وين غلام در همه کار

مرده گور بود در نخچير
مرده را کي بود ز گور گزير

در چنين گورخانه موري نيست
که برو داغ دست زوري نيست

هر يکي در شکوه پيکر او
مانده حيران از پاي تا سر او