هفت پيکر نظامي

آري آنرا که در شکم دهلست
برگ تتماج به ز برگ گلست

به که دندان کني ز خوردن پر
تا گرامي شوي چو دانه در

شانه کو را هزار دندانست
دست در ريش هر کسي زانست

بر در اين دکان قصابي
بي جگر کم نواله اي يابي

صد جگر پاره شده به هر سوئي
تا در آمد پهي به پهلوئي

گر درآيد ز راه مهماني
کيست کو در ميان نهد خواني

ترکيم را در اين حبش نخرند
لاجرم دو غباي خوش نخورند

تا در اين کوره طبيعت پز
خاميي داشتم چو ميوه رز

آب گويند چون شود در خواب
چشمه زر بود نه چشمه آب

آهن من که زرنگار آمد
در سخن بين که نقره کار آمد

چون من اين قصه چند کس گفتند
هم در آن قصه عاقبت خفتند

وام دريا و کوه در گردن
با فلک رقص چون توان کردن

چون ز بار جهان نداري جو
در جهان هرکجا که خواهي رو

ره در اين بيمگاه تا مردن
اين چنين مي توان به سر بردن

زر فرو بردن يکي محتاج
صد شکم را دريد در ره حاج

در چنين ره مخسب چون پيران
گرد کن دامن از زبون گيران

اي بسا خواب کو بود دلگير
واصل آن دل خوشيست در تعبير

بدگهر با کسي وفا نکند
اصل بد در خطا خطا نکند

هرکه ز آموختن ندارد ننگ
در برآرد ز آب و لعل از سنگ

حاصل اين دو جز يکي نبود
کان دو داري در اين شکي نبود

از سه بگذر که محملي نه قويست
از دو هم در گذر که آن ثنويست

در سهي سرو چون شکست آيد
موميائي کجا به دست آيد

در ره دين چوني کمر بربند
تا سرآمد شوي چو سرو بلند

سايه اي در جهان ندارد کس
کو بره نيست پيش و گرگ از پس

چون قفا دوستند مشتي خام
روي خود در که آورم به سلام