هفت پيکر نظامي

اوست در بزم ورزم يافته نام
جان ده و جان ستان به تيغ و به جام

زان بزرگي که در سگالش اوست
چار گوهر چهار بالش اوست

دشمنش چون درخت بيخ زده
بر در او به چار ميخ زده

داد جرعش به کوه و دريا قوت
نام اين در نشان آن ياقوت

پاس دار دو حکم در دو سراي
ضابط حکم خلق و حکم خداي

نظم اولاد او به سعد نجوم
در بدر باد تا ابد منظوم

شام ديلم گله که چاکر تست
مشکبو از کيائي در تست

پادشاهان که در جهان هستند
هر يک ابري به دست بر بستند

در زميني درخت بايد کشت
کاورد ميوه اي چو باغ بهشت

بر فلک چون پرم که من زميم
کي رسم در فرشته کادميم

چيست کان نيست در خزينه شاه
به جز اين نقد نو رسيده ز راه

نقص در باشد اربها کنمش
هم به تسليم شه رها کنمش

از حد دولت تو دست زوال
دور و مهجور باد در همه حال

آنچه او هم نوست و هم کهن است
سخن است و در اين سخن سخن است

باز داني که در وجود آن چيست
کابدالدهر مي تواند زيست

هرکسي در بهانه تيز هش است
کس نگويد که دوغ من ترش است

مرد با مايه را گر آگاهست
شحنه بايد که دزد در راهست

مرغ زيرک به جستجوي طعام
به دو پاي اوفتد همي در دام

آن مفرح که لعل دارد و در
خنده کم شد است و گريه پر

در ازل بود آنچه بايد بود
جهد امروز ما ندارد سود

هرکه در بند کار خود باشد
با تو گر نيک نيست بد باشد

چون گل آنبه که خوي خوشداري
تا در آفاق بوي خوش داري

با جهان کوش تا دغا نزني
خيمه در کام اژدها نزني

در چنين دور کاهل دين پستند
يوسفان گرگ و زاهدان مستند

تشنه را کي نشاط راه افتد
کي زيد گر در آب چاه افتد