هفت پيکر نظامي

باد گو رقص بر عبير کند
سبزه را مشک در حرير کند

رنج بر وقت رنج بردن تست
گنج شه در ورق شمردن تست

ابر بي آب چند باشي چند
گرم داري تنور نان در بند

هرچه تاريخ شهر ياران بود
در يکي نامه اختيار آن بود

جهد کردم که در چنين ترکيب
باشد آرايشي ز نقش غريب

زان سخنها که تازيست و دري
در سواد بخاري و طبري

چون از آن جمله در سواد قلم
گشت سر جمله ام گزيده بهم

تا عروسان چرخ اگر يک راه
در عروسان من کنند نگاه

کس برين رشته گرچه راست نرفت
راستي در ميان ماست نرفت

در هزار آب غسل بايد کرد
تا به آبي رسي که شايد خورد

من کزان آب در کنم چو صدف
ارزم آخر به مشتي آب و علف

در سخاو سخن چه مي پيچم
کار بر طالع است و من هيچم

اسدي را که بودلف بنواخت
طالع و طالعي بهم در ساخت

بر من آن شد که در سخن سنجي
ده دهي زر دهم نه ده پنجي

آنچه مقصود شد در اين پرگار
چار فصل است به ز فصل بهار

فصل ديگر دعاي شاه جهان
کان دعا در برآورد ز دهان

حجت مملکت به قول و به قهر
آيتي در خدا يگاني دهر

فلک بي علا چه باشد پست
در علا بي فلک بلندي هست

قفل هستي چو در کليد آمد
عالم از جوهري پديد آمد

فتح بر خاک پاي او زده فرق
فتنه در آب تيغ او شده غرق

در نبردش که شير خارد دم
اسب دشمن به سر شود نه به سم

در صبوحش که خون رز ريزد
زاب يخ بسته آتش انگيزد

شاه را بين که در مصاف و شکار
اژدها صورتست و شير سوار

بازي خرس برده از شمشير
خرس بازي در آوريده به شير

کند ارپاي در نهد به مصاف
سنگ را چون عقيق زهره شکاف