ليلي و مجنون نظامي

هر در که زند تو سازکارش
هرجا که رود تو باش يارش

هفت پيکر نظامي

وانکه نااهل سجده شد سر او
قفل بر قفل بسته شد در او

با همه زيرکي که در خردست
بي خودست از تو و به جاي خودست

چون خرد در ره تو پي گردد
گرد اين کار و هم کي گردد

جان که او جوهرست و در تن ماست
کس نداند که جاي او به کجاست

تو که جوهر نيي نداري جاي
چون رسد در تو وهم شيفته راي

عقل کلي که از تو يافته راه
هم ز هيبت نکرده در تو نگاه

گيتي و آسمان گيتي گرد
بر در تو زنند بردا برد

حلقه داران چرخ کحلي پوش
در ره بندگيش حلقه به گوش

کرده ناخن براي انگشتش
سيب مه را دو نيم در مشتش

عطر سايان شب به کار تواند
سبز پوشان در انتظار تواند

خيز تا در تو يک نظاره کنند
هم کف و هم ترنج پاره کنند

عرش را ديده برفروز به نور
فرش را شقه در نورد ز دور

آن امين خداي در تنزيل
واين امين خرد به قول و دليل

در شب تيره آن سراج منير
شد ز مهر مراد نقش پذير

در مسيرش سماک آن جدول
کاه رامح نمود و گاه اعزل

چون محمد به رقص پاي براق
در نبشت اين صحيفه را اوراق

ماه را در خط حمايل خويش
داد سر سبزي از شمايل خويش

تاج کيوان چو بوسه زد قدمش
در سواد عبير شد علمش

قاب قوسين او در آن اثنا
از دني رفت سوي او ادني

چون حجاب هزار نور دريد
ديده در نور بي حجاب رسيد

پر گرفتم چو مرغ بال گشاي
تا کنم بر در سليمان جاي

در اشارت چنان نمود بريد
که هلالي برآورد از شب عيد

پلپلي چند را بر آتش ريز
غلغلي در فکن به آتش تيز

مومي افسرده را در اين گرمي
نرم گردان ز بهر دل نرمي