ليلي و مجنون نظامي

مي پايد تا تو در پي آيي
سرباز پس است تا کي آيي

در حسرت روي و موي فرزند
برميزد و موي و روي مي کند

بسپرد به خاک و نامدش باک
کاسايش خاک هست در خاک

گريان شد و تلخ تلخ بگريست
بي گريه تلخ در جهان کيست

در شوشه تربتش به صد رنج
پيچيد چنانکه مار بر گنج

بر چشم که جلوه مي نمائي
در مغز که نافه مي گشائي

در غار هميشه جاي ماراست
اي ماه ترا چه جاي غاراست

هم گنج شدي که در زميني
گر گنج نه اي چرا چنيني

در صورت اگر ز من نهاني
از راه صفت درون جاني

در رقص رحيل ناقه مي راند
بر حسب فراق بيت مي خواند

او بر سر شغل و محنت خويش
وان دام و دد ايستاده در پيش

او زمزم گشته ز آب ديده
وايشان حرمي در او کشيده

در ديده مور بود جايش
وز گور به گور بود پايش

اين گفت و نهاد بر زمين سر
وان تربت را گرفت در بر

چون تربت دوست در برآورد
اي دوست بگفت و جان برآورد

در هيئت او ز هر نشاني
نامانده به جا جز استخواني

چندان که ددان بدند بر جاي
ننهاد در آن حرم کسي پاي

آوازه روانه شد به هر بوم
شد در عرب اين فسانه معلوم

رفتند و در او نظاره کردند
تن خسته و جامه پاره کردند

هرکه آمدي از غريب و رنجور
در حال شدي ز رنج و غم دور

آن باد که در پسند کوشي
ز احسنت خودش پرند پوشي

در کردن اين چنين تفضل
از تو کرم وز من تو کل

دشمن که به عذر شد زبانش
ايمن مشو وز در برانش

بر عهد کس اعتماد منماي
تا در دل خود نيابيش جاي

در گوش کسي ميفکن آن راز
کازرده شوي ز گفتنش باز