ليلي و مجنون نظامي

گر سهو شود به سجده راهم
در سجده سهو عذر خواهم

مجنون بگذاشت از بسي جهد
تا عهده به سر برد در آن عهد

مي داد دلش ز دلنوازي
کان به که در اين بلا بسازي

تا چشم بهم نهاده گردد
صد در ز فرج گشاده گردد

چون در گذرد جواني از مرد
آن کوره آتشين شود سرد

با هستي من که در شمارست
من نيستم آنچه هست يارست

کم گردد عشق من در اين غم
گر انجم آسمان شود کم

در صحبت من چو يافتي راه
مي دار زبان ز عيب کوتاه

در جنبش هر چه هست موجود
درجي است ز درجهاي مقصود

چندان بگريستي بر آن جاي
کز گريه در او فتادي از پاي

چون بانگ پي آمدي به گوشش
ماندي به شکنجه در خروشش

چون شمع به چابکي نشستي
وان گريه به خنده در شکستي

در تن تب تيز کارگر شد
تابش بره دماغ بر شد

پرهيز نه دفع يک گزند است
در راحت و رنج سودمند است

چون وقت بهي در آن تب تيز
پرهيز شکن شکست پرهيز

چون شد نفسش به سينه در تنگ
زد شيشه باد بر دو سر سنگ

هر صبح کز اين رواق دلکش
در خرمن عالم افتد آتش

بر شوي ز شيوني که خواندي
در شيوه دوست نکته راندي

نرگس به جمازه بر نهد رخت
شمشاد در افتد از سر تخت

چون پرده ز راز بر گرفتم
بدرود که راه در گرفتم

در گردنم آر دست يکبار
خون من و گردن تو زنهار

از بهر خدا نکوش داري
در وي نکني نظر به خواري

در مهر تو تن به خاک مي داد
بر ياد تو جان پاک مي داد

تا داشت در اين جهان شماري
جز با غم تو نداشت کاري

وان لحظه که در غم تو مي مرد
غمهاي تو راه توشه مي برد