ليلي و مجنون نظامي

چون بر گذري ز حد پستي
در خود نه گمان بري که هستي

در راه روش چو خضر پويان
هنجار نماي و راه جويان

پير از سر مهر گفت کاي ماه
آن يوسف بي تو مانده در چاه

از درد نيم به يک زمان فرد
فرقست ميان ما در اين درد

او بر سر کوه مي کشد راه
من در بن چاه مي زنم آه

نزديک من آرش از ره دور
چندانکه نظر کنم در آن نور

بينم که چه آب و رنگ دارد
در وزن وفا چه سنگ دارد

مجنون چو ز دور ديد در پير
چون طفل نمود ميل بر شير

اول سر خويش بر زمين زد
وانگه در عذر و آفرين زد

پي بر پي او نهاد و بشتافت
در تشنگي آب زندگي يافت

در خواه کزان زبان چون قند
تشريف دهد به بي تکي چند

گمراه و سخن زره نمائي
در ده نه و لاف دهخدائي

جز در غم تو قدم نداريم
غم دار توئيم و غم نداريم

گوئي که بمير در غمم زار
هستم ز غم تو اندرين کار

جاني به از اين بيار در ده
پائي به از اين بکار درنه

در خود کشمت که رشته يکتاست
تا اين دو عدد شود يکي راست

جانيست جريده در ميان چست
وان نيز نه با منست با تست

گه در بر خود کنم نشستت
که نامه غم دهم به دستت

يک جو ندهي دلم در اين کار
خوناب دلم دهي به خروار

در بزم تو مي خجسته فالست
يعني به بهشت مي حلالست

چون شهر به شهر تا به بغداد
آوازه عشق او در افتاد

زد بانک بر آن سباع هايل
تا تيغ کنند در حمايل

دم بي نفس تو بر نيارم
در خدمت تو نفس شمارم

مجنون چو هلال در رخ او
زد خنده و داد پاسخ او

گر در طلبم رهي بريدي
اي من رهيت که رنج ديدي