ليلي و مجنون نظامي

بيند همه روز خار بر خار
زينگونه فتاده کار در کار

بگريست به هاي هاي و فرياد
کرد از پدرت به نوحه در ياد

وز بي کسي تو در چنين درد
مي گفت و بران دريغ مي خورد

ديروز بدان نشان که فرمود
رفتم به در وثاق او زود

افتاد چنانکه اوفتد مست
او رفته ز دست و نامه در دست

اي خون تو داده کوه را رنگ
ساکن شده چون عقيق در سنگ

اي از تو فتاده در جهان شور
گوري دو سه کرده مونس گور

چون بخت تو در فراقم از تو
جفت توام ارچه طاقم از تو

گنج گهرم که در به مهر است
چون غنچه باغ سر به مهر است

خضرا دمني ز خضر دامن
در ساز چو آب خضر با من

از رنج دل تو هستم آگاه
هم چاره شکيب شد در اين راه

روزي دو در اين رحيل خانه
مي بايد ساخت با زمانه

وآن غنچه که در خسک نهفته است
پيغام ده گل شکفته است

از بي پدري مسوز چون برق
چون ابر مشو به گريه در غرق

ليلي چون به نامه در نظر کرد
اشگش بدويد و نامه تر کرد

من غاشيه تو بسته بر دوش
تو حلقه کي نهاده در گوش

اي مرهم صد هزار سينه
درد من و مي در آبگينه

اي تاج ولي نه بر سر من
تاراج تو ليک در بر من

لطفست به جاي خاک در خورد
کز لطف گل آيد از جفا گرد

در پاي توام به سر فشاني
همسر مکنم به سر گراني

من در ره بندگي کشم بار
تو پايه خواجگي نگه دار

هستم چو غلام حلقه در گوش
مي دار به بندگيم و مفروش

در دل ستدن نداديم داد
گر جان ببري کي آريم ياد

سوسن از سر زبان درازي
شد در سر تيغ و تيغ بازي

آنچه از تو مرا در اين مقامست
بنماي مرا که تا کدامست