ليلي و مجنون نظامي

در قصه شنيده ام که باري
بود است به مرو تاجداري

برخيز و بيا ببين در آن نور
تا صنع خداي بيني از دور

خورشيد چو تيغ او جهانسوز
پوشيده به شب برهنه در روز

برجيس به مهر او نگين داشت
کاقبال جهان در آستين داشت

گاو فلکي چو گاو دريا
گوهر به گلو در از ثريا

عذرا رخ سنبله در آن طرف
بي صرفه نکرد دانه صرف

بلع ارنه دعاي بلعمي بود
در صبح چرا دو دست بنمود

تابان دم گرگ در سحرگاه
چون يوسف چاهي از بن چاه

قاري بر نعش در سواري
کي دور بود ز نعش قاري

چون مشتري از افق برآمد
با او ز در دگر درآمد

کاي مشتري اي ستاره سعد
اي در همه وعده صادق الوعد

در من به وفا نظاره اي کن
ور چارت هست چاره اي کن

ناليد در آن که چاره ساز است
از جمله وجود بي نياز است

اي ما همه بندگان در بند
کس را نه به جز تو کس خداوند

اي گر بصري به تو رسيده
بي ديده شده چو در تو ديده

چون يک به يک اين سخن فرو گفت
در گفتن اين سخن فرو خفت

در خواب چنان نمود بختش
کز خاک بر اوج شد درختش

در عشق که وصل تنگ يابست
شادي به خيال يا به خوابست

سروي نه چو سرو باغ بي بر
باغي نه چو باغ خلد بي در

در دوست به جان اميد بسته
با شوي ز بيم جان نشسته

چون من به شکنجه در نکاهد
آنجا قدمش رود که خواهد

مسکين من بيکسم که يک دم
با کس نزنم دمي در اين غم

من زين دو علاقه قوي دست
در کش مکش اوفتاده پيوست

زين غم چو نمي توان بريدن
تن در دادم به غم کشيدن

گر هستي از آن مسافر آگاه
ما را خبري بده در اين راه