ليلي و مجنون نظامي

کم گير ز مزرعت گياهي
گو در عدم افت خاک راهي

گفتي که ره رحيل پيشست
وين گم شده در رحيل خويشست

چون ديد پدر که دردمند است
در عالم عشق شهر بند است

در گردنم آر دست و برخيز
آبي ز سرشک بر رخم ريز

تا غسل سفر کنم بدان آب
در مهد سفر خوشم برد خواب

اين بازپسين دم رحيل است
در ديده به جاي سرمه ميل است

در بر گيرم نه جاي ناز است
تا توشه کنم که ره دراز است

مرغ فلکي برون شد از دام
در مقعد صدق يافت آرام

آنکس که در اين دهش مقامست
آسوده دلي بر او حرامست

در کاسش نيست جز جگر چيز
وز پهلوي تست آن جگر نيز

سرو تو در اين چمن دريغ است
کابش نمک و گياش تيغ است

عالم خوش خور که عالم اينست
تو در غم عالمي غم اينست

عمر است غرض به عمر در پيچ
چون عمر نماند گو ممان هيچ

چون چه مستان مدار در چنگ
بستان و بده چو آسيا سنگ

نيکي بکن و به چه در انداز
کز چه به تو روي برکند باز

بر نجد نشسته بود مجنون
چون بر سر تاج در مکنون

صياد چو ديد بر گذر شير
بگشاد در او زبان چو شمشير

گه خاک ورا گرفت در بر
گه کرد ز درد خاک بر سر

تو گوش مرا چو حلقه زر
من دور ز تو چو حلقه بر در

تو در غم جان من به صد درد
من گرد جهان گرفته ناورد

با من جگرت جگر خور افتاد
کاتش به چنين جگر در افتاد

گر در حق تو شدم گنه کار
گشتم به گناه خود گرفتار

گر پند به گوش در نکردم
از زخم تو گوشمال خوردم

گفتند چراست در ميانه
او کم شده و تو بر نشانه

در موکب آن جريده رانان
مي رفت چو با گله شبانان