ليلي و مجنون نظامي

از درويشي بدان رسيدم
کين بند و رسن در او کشيدم

نيمي من و نيمي او ستاند
گردي به ميانه در نماند

اينک سروپاي هر دو در بند
گشتم به عقوبت تو خرسند

منگر به مصاف تيغ و تيرم
در پيش تو بين که چون اسيرم

در کشتگيم اميد آن هست
کاري به بهانه بر سرم دست

گر تيغ روان کني بدين سر
قربان خودم کني بدين در

در پاي تو به که مرده باشم
تا زنده و بي تو جان خراشم

هم مادر و هم پدر در آن کار
نوميد شدند ازو به يکبار

و او را شده در خراب و آباد
جز نام و نشان ليلي از ياد

کانروز که نوفل آن ظفر يافت
ليلي به وقايه در خبر يافت

نوفل که خدا جزا دهادش
کرد از در ما خدا دهادش

در پرده نهفته آه مي داشت
پرده ز پدر نگاه مي داشت

داد آب ز نرگس ارغوان را
در حوضه کشيد خيزران را

چون گل کمر دو رويه مي بست
زوبين در پاي و شمع بر دست

قاصد چو بسي سخن درين راند
مسکين پدر عروس در ماند

آمد پدر عروس در کار
آراست به گنج کوي و بازار

طوفان درم بر آسمان رفت
در شير بها سخن به جان رفت

هر لحظه به نوحه بر گذرگاه
بي خود به در آمدي ز خرگاه

چون ديد در آن اسير بي رخت
بگرفت زمام ناقه را سخت

و او خدمت شوي را بسيچيد
پيچيد در اوي و سر نه پيچيد

باشد همه روزه گوش در گوش
با شوهر خويشتن هم آغوش

کارش همه بوسه و کنار است
تو در غم کارش اين چه کار است

زن گر نه يکي هزار باشد
در عهد کم استوار باشد

چون در بر ديگري نشيند
خواهد که دگر ترا نه بيند

آمد به هزار عذر در پيش
کاي من خجل از حکايت خويش