ليلي و مجنون نظامي

فرزند مرا در اين تحکم
سگ به که خورد که ديو مردم

آنان که نديم خاص بودند
با پير در آن خلاص بودند

ما از پي او نشانه تير
او در رخ ما کشيده تکبير

مجنون شکسته دل در آن کار
دلخسته شد از گزند آن خار

آمد بر نوفل آب در چشم
جوشنده چو کوه آتش از خشم

گردن مزنش که بي وفا نيست
در گردن او رسن روا نيست

وان سينه که رشک سيم نابست
نه در خور آتش و کبابست

وان ساده سرين نازپرورد
داني که به زخم نيست در خورد

در مرحله هاي ريگ جوشان
گشته ز تبش چو ديگ جوشان

مجنون همه ساز و آلت خويش
برکند و سبک نهاد در پيش

دندان تو از دهانه زر
هم در صدف لب تو بهتر

دانم که در اين حصار سربست
زان ماه حصاريت خبر هست

وقتي که چرا کني در آن بوم
حال دل من کنيش معلوم

پيري نه که در ميانه افتد
تيري نه که بر نشانه افتد

آن ميل کشيده ميل بر ميل
مي رفت چو نيل جامه در نيل

چندان که زبان به در کند مار
يا مرغ زند به آب منقار

زان مفرش همچو سبز ديبا
مي ديد در آن درخت زيبا

بر شاخ نشسته چست و بينا
همچون شبه در ميان مينا

چون نور چراغ آسمان گرد
از پرده صبح سر به در کرد

در هر نظري شگفت باغي
شد هر بصري چو شب چراغي

سر تا قدمش کشيده در بند
وان شخص به بند گشته خرسند

زن مي شد در شتاب کردن
مي برد ورا رسن به گردن

مجنون چو اسير ديد در بند
زن را به خداي داد سوگند

کين مرد به بند کيست با تو
در بند ز بهر چيست با تو

من بيوه ام اين رفيق درويش
در هر دو ضرورتي ز حد بيش