ليلي و مجنون نظامي

مجنون رميده نيز در دشت
سرگشته چو بخت خويش مي گشت

از هر نمطي که قصه مي خواند
جز در ليلي سخن نمي راند

گر باشد چو شراره در سنگ
از آهنش آورم فرا چنگ

ناآمده اين شکار در شست
داري زمن وز کار من دست

چون شيفته شربتي چنان ديد
در خوردن آن نجات جان ديد

با او به قرار گاه او تاخت
در سايه او قرارگه ساخت

بر رسم عرب عمامه در بست
با او به شراب و رود بنشست

ماهي دو سه در نشاط کاري
کردند به هم شراب خواري

قولي که در او وفا نه بينم
از چون تو کسي روا نه بينم

چون بر در آن قبيله زد گام
قاصد طلبيد و داد پيغام

چون قاصد شد پيام او برد
شد شيشه مهر در ميان خرد

آن خشم چنان در او اثر کرد
کاتش ز دلش زبان بدر کرد

با لشکر خود کشيده شمشير
افتاد در آن قبيله چون شير

از صاعقه اجل که مي جست
پولاد به سنگ در نمي رست

مي بود در اين سپاه جوشان
بر نصرت آن سپاه کوشان

نوفل به مصاف تيغ در دست
مي کشت بسان پيل سرمست

صلح آمد دور باش در چنگ
تا از دو گروه دور شد جنگ

وان در که بد از وفا پرستي
بر من به هزار قفل بستي

بس تير شبان که در تک افتاد
بر گرگ فکند و بر سگ افتاد

وآنگه ز مدينه تا به بغداد
در جمع سپاه کس فرستاد

از نعره کوس و ناله ناي
دل در تن مرده مي شد از جاي

بر هر ورقي که تيغ راندي
در دفتر او ورق نماندي

اين خون که ز شرح بيش بينم
در کردن بخت خويش بينم

اما ندهم به ديو فرزند
ديوانه به بند به که در بند

گر در کف او نهي زمامم
با ننگ بود هميشه نامم