ليلي و مجنون نظامي

از جادوئي که در نظر داشت
صد ملک بنيم غمزه برداشت

چاه زنخش که سر گشاده
صد دل به غلط در او فتاده

زلفش رسني فکنده در راه
تا هر که فتد برآرد از چاه

در پرده که راه بود بسته
مي بود چو پرده بر شکسته

مي سوخت به آتش جدائي
نه دود در او نه روشنائي

در جستن نور چشمه ماه
چون چشمه بمانده چشم بر راه

بادي که ز نجد بردميدي
جز بوي وفا در او نديدي

ناسفته دري و در همي سفت
چون خود همه بيت بکر مي گفت

بيتي که ز حسب حال مجنون
خواندي به مثل چو در مکنون

آن رقعه کسي که بر گرفتي
برخواندي و رقص در گرفتي

سوسن نه زبان که تيغ در بر
ني ني غلطم که تيغ بر سر

در حلقه آن بتان چون حور
مي رفت چنانکه چشم به دور

تا سبزه باغ را به بيند
در سايه سرخ گل نشيند

از حله به حله نخل گاهش
در باغ ارم گشاده راهش

با سرو بنان لاله رخسار
آمد به نشاط و خنده در کار

مادر ز پي عروس ناکام
سرگشته شده چو مرغ در دام

ليلي که چو گنج شد حصاري
مي بود چو ماه در عماري

دلتنگ چنانکه بود مي زيست
بي تنگ دلي به عشق در کيست

شخصي هنري به سنگ و سايه
در چشم عرب بلند پايه

از ديدن آن چراغ تابان
در چاره چو باد شد شتابان

آگه نه که گرچه گنج بازد
با باد چراغ در نسازد

مه را نگرفت کس در آغوش
اين نکته مگر شدش فراموش

هم مادر و هم پدر نشستند
واميد در آن حديث بستند

تا غنچه گل شکفته گردد
خار از در باغ رفته گردد

از پرده نام و ننگ رفته
در پرده ناي و چنگ رفته