ليلي و مجنون نظامي

در حلقه کعبه کن دست
کز حلقه غم بدو توان رست

رحمت کن و در پناهم آور
زين شيفتگي به راهم آور

از جاي چو مار حلقه برجست
در حلقه زلف کعبه زد دست

کاين سلسله اي که بند بشکست
چون حلقه کعبه ديد در دست

هر نيک و بدي کزو شنيدند
در نيک و بدي زبان کشيدند

در حله ما ز راه افسوس
گه رقص کند گهي زمين بوس

در هر غزلي که مي سرايد
صد پرده دري همي نمايد

حلوا که طعام نوش بهر است
در هيضه خوري به جاي زهر است

در جستن گنج رنج مي برد
بي آنکه رهي به گنج مي برد

مرد گذرنده چون در او ديد
شکلي و شمايلي نکو ديد

مي گشت چو ديو گرد هر غار
ديوانه خويش در طلب کار

از باده بيخودي چنان مست
کاگه نه که در جهان کسي هست

مجنون چو صلابت پدر ديد
در پاي پدر چو سايه غلتيد

چون خواهم چون که در چنين روز
چشم تو ببيندم بدين روز

از کار شدي چه کارت افتاد
در ديده کدام خارت افتاد

جاني و عزيزتر ز جاني
در خانه بمان که خان و ماني

مستيز که شحنه در کمين است
زنجير مبر که آهنين است

ليکن چه کنم من سيه روي
کافتاده بخودنيم در اين کوي

سايه نه به خود فتاد در چاه
بر اوج به خويشتن نشد ماه

گر دست رسي بدي در اين راه
من بودمي آفتاب يا ماه

در عشق چه جاي بيم تيغ است
تيغ از سر عاشقان دريغ است

چون ماه من اوفتاد در ميغ
دارم سر تيغ کو سر تيغ

روزي دو سه در شکنجه مي زيست
زانگونه که هر که ديد بگريست

پس پرده دريد و آه برداشت
سوي در و دشت راه برداشت

بردند به تحفه ها در آفاق
زان غنيه غني شدند عشاق