ليلي و مجنون نظامي

ليلي سر زلف شانه مي کرد
مجنون در اشک دانه مي کرد

ليلي مي مشگبوي در دست
مجنون نه ز مي ز بوي مي مست

کو دل به فلان عروس دادست
کز پرده چنين به در فتادست

آن در که جهان بدو فروزد
بر تاج مراد خود بدوزد

کان در نسفته را درآن سفت
با گوهر طاق خود کند جفت

در منزل مهر پي فشردند
وآن نزل که بود پيش بردند

ياقوت لبان در بناگوش
هم غاليه پاش و هم قصب پوش

آن کز دو جهان برون زند تخت
در پيرهني کجا کشد رخت

با نيک و بدي که بود در ساخت
نيک از بد و بد ز نيک نشناخت

حيران شده هر کسي در آن پي
مي ديد و همي گريست بر وي

صافي تن او چو درد گشته
در زير دو سنگ خرد گشته

نه بر در دير خود پناهي
نه بر سر کوي دوست راهي

ياري که ز جان مطيعم او را
در دادن جان شفيعم او را

کس نيست که آتشي در آرد
دود از من و جان من برآرد

کان شيشه مي که بود در دست
افتاده شد آبگينه بشکست

گر در رهم آبگينه شد خورد
سيل آمد و آبگينه را برد

ديوانه منم به راي و تدبير
در گردن تو چراست زنجير

در گردن خود رسن ميفکن
من به باشم رسن به گردن

سيري که به گرسنه نهد خوان
خردک شکند به کاسه در نان

گر بيند طفل تشنه در خواب
کورا به سبوي زر دهند آب

با شير به تن فرو شد اين راز
با جان به در آيد از تنم باز

خويشان همه در نياز با او
هر يک شده چاره ساز با او

گفتند به اتفاق يک سر
کز کعبه گشاده گردد اين در

فرزند عزيز را به صد جهد
بنشاند چو ماه در يکي مهد

شد در رهش از بسي خزانه
آن خانه گنج گنج خانه