ليلي و مجنون نظامي

کم گوي و گزيده گوي چون در
تا ز اندک تو جهان شود پر

لاف از سخن چو در توان زد
آن خشت بود که پر توان زد

گر باشد صد ستاره در پيش
تعظيم يک آفتاب ازو بيش

آن مي که چو اشک من زلالست
در مذهب عاشقان حلالست

در مي به اميد آن زنم چنگ
تا باز گشايد اين دل تنگ

ساقي به من آور آن مي لعل
کافکند سخن در آتشم نعل

آن مي که چو گنگ از آن بنوشد
نطقش به مزاج در بجوشد

آن مي که چو شور در سرآرد
از پاي هزار سر برآرد

با هر که درين رهي هم آواز
در پرده او نوا همي ساز

در چين نه همه حرير بافند
گه حله گهي حصير بافند

آن مي که چنان که جال مرداست
ظاهر کند آنچه در نورداست

در وقت فرو فتادن از بام
صد گز نبود چنانکه يک کام

تا چند چو يخ فسرده بودن
در آب چو موش مرده بودن

کردي خرکي به کعبه گم کرد
در کعبه دويد واشتلم کرد

مي باش چو خار حربه بر دوش
تا خرمن گل کشي در آغوش

آن مي که صفاي سيم دارد
در دل اثري عظيم دارد

خرسندي را به طبع در بند
مي باش بدانچه هست خرسند

گرتر شودش به قطره اي بام
در ابر زبان کشد به دشنام

آن مي که به بزم ناز بخشد
در رزم سلاح و ساز بخشد

در رقص رونده چون فلک باش
گو جمله راه پر خسک باش

فارغ منشين که وقت کوچ است
در خود منگر که چشم لوچ است

صحبت چو غله نمي دهد باز
جان در غله دان خلوت انداز

آن به که نظاميا در اين راه
بر چشمه زني چو خضر خرگاه

گوينده داستان چنين گفت
آن لحظه که در اين سخن سفت

درويش نواز و ميهمان دوست
اقبال درو چو مغز در پوست