ليلي و مجنون نظامي

وآن لحظه که مرگ را بسيجم
هم نام تو در حنوط پيچم

آنجا که دهي ز لطف يک تاب
زر گردد خاک و در شود آب

تا غرق نشد سفينه در آب
رحمت کن و دستگير و درياب

هر عهد که هست در حياتست
عهد از پس مرگ بي ثباتست

گرديده رهيت من در اين راه
گه بر سر تخت و گه بن چاه

گر بنده نظامي از سر درد
در نظم دعا دليريي کرد

گر صد لغت از زبان گشايد
در هر لغتي ترا ستايد

هم در تو به صد هزار تشوير
دارد رقم هزار تقصير

وين پنج نماز کاصل توبه است
در نوبتي تو پنج نوبه است

چون ابروي خوب تو در آفاق
هم جفت شد اين چهار وهم طاق

جبريل رسيد طوق در دست
کز بهر تو آسمان کمر بست

ما را چه محل که چون تو شاهي
در سايه خود کند پناهي

شد بي تو به خلق بر مروت
بر بسته تر از در نبوت

زان لوح که خواندي از بدايت
در خاطر ما فکن يک آيت

زان صرف که يافتيش بي صرف
در دفتر ما نويس يک حرف

پرسيدن هر که در جهان هست
کز فاقه روزگار چون رست

من کين شکرم در آستين است
ريزم که حريف نازنين است

ديباچه ما که در نورد است
نز بهر هوي و خواب و خورد است

از خواب و خورش به اربتابي
کين در همه گاو و خر بيابي

هر خط که برين ورق کشيد است
شک نيست در آنکه آفريد است

کان آينه در جهان که ديد است
کاول نه به صيقلي رسيد است

در هر چه نظر کني به تحقيق
آراسته کن نظر به توفيق

هر نقش بديع کايدت پيش
جز مبدع او در او مينديش

تا چون به خزينه در شتابي
شربت طلبي نه زهر يابي

تا هر که ز حلقه بر کند سر
سرگشته شود چو حلقه بر در